Përkushtimi në fe është një nga virtytet më të rëndësishme që e zbukuron jetën e besimtarit dhe e afron atë me Allahun e Madhëruar. Ai nënkupton qëndrueshmëri në besim, sinqeritet në adhurim dhe përpjekje të vazhdueshme për të zbatuar urdhrat hyjnorë në çdo aspekt të jetës.

Përkushtimi nuk kufizohet vetëm në kryerjen e ritualeve fetare, por përfshin edhe moralin, sjelljen, marrëdhëniet me njerëzit dhe mënyrën se si njeriu përballet me sprovat e jetës. Një besimtar i përkushtuar e sheh fenë si udhërrëfyesin kryesor të ekzistencës së tij dhe përpiqet që çdo veprim ta kryejë për hir të Allahut.

Kur’ani i Shenjtë i kushton rëndësi të madhe përkushtimit dhe sinqeritetit në adhurim. Allahu i Madhëruar thotë:

“Dhe ata nuk ishin urdhëruar për tjetër, veçse ta adhurojnë Allahun me përkushtim të sinqertë në fe.” (Sure El-Bejjine, ajeti 5)

Ky ajet tregon se thelbi i fesë nuk qëndron vetëm në veprat e jashtme, por në sinqeritetin dhe përkushtimin e zemrës. Një vepër e madhe pa sinqeritet humbet vlerën e saj, ndërsa një vepër e vogël e kryer me përkushtim mund të ketë shpërblim të madh tek Allahu.

Përkushtimi në fe kërkon njohje dhe vetëdije. Sa më shumë që njeriu e njeh Krijuesin e tij, aq më shumë e do dhe i bindet Atij. Për këtë arsye, Islami i kushton rëndësi të madhe kërkimit të dijes. Dija fetare e ndihmon njeriun të dallojë të vërtetën nga e pavërteta, të drejtën nga e gabuara dhe ta jetojë fenë me bindje e jo vetëm me traditë. Allahu i Madhëruar thotë:

“Thuaj: A janë të barabartë ata që dinë dhe ata që nuk dinë?” (Sure Ez-Zumer, ajeti 9)

Besimtari i përkushtuar përpiqet të mësojë vazhdimisht mbi fenë e tij, të lexojë Kur’anin, të meditojë mbi kuptimet e tij dhe të ndjekë shembullin e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij). Përkushtimi i tij ushqehet nga dija dhe forcohet nga bindja.

Një nga shenjat më të dukshme të përkushtimit është falja e rregullt. Namazi është lidhja më e fortë ndërmjet njeriut dhe Allahut. Ai e pastron zemrën, e largon nga mëkatet dhe e mban të vetëdijshëm njeriun për praninë e Zotit në çdo moment të jetës. Allahu i Madhëruar thotë:

“Vërtet, namazi pengon nga veprat e shëmtuara dhe të këqija.” (Sure El-Ankebut, ajeti 45)

Një njeri që e kryen namazin me përkushtim dhe përqendrim fiton qetësi shpirtërore dhe forcë morale. Ai mëson disiplinën, durimin dhe respektin ndaj urdhrave hyjnorë.

Përkushtimi në fe shfaqet gjithashtu në durimin ndaj sprovave. Jeta e kësaj bote është e mbushur me vështirësi, por besimtari i përkushtuar nuk e humbet shpresën. Ai e di se çdo sprovë ka urtësinë e saj dhe se Allahu nuk e ngarkon askënd përtej mundësive të tij. Allahu thotë:

“O ju që besuat! Kërkoni ndihmë me durim dhe namaz. Vërtet, Allahu është me durimtarët.” (Sure El-Bekare, ajeti 153)

Durimi është një tregues i fortë i përkushtimit. Ai e ndihmon njeriun të qëndrojë i palëkundur në rrugën e drejtë edhe kur përballet me sfida, humbje apo padrejtësi.

Ehli Bejti kanë folur shpesh për rëndësinë e përkushtimit ndaj Allahut. Transmetohet nga Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) se ka thënë:

“Lum ai që ia kushton zemrën Allahut dhe i bën veprat e tij vetëm për Të.” (Bihar al-Anwar, vëll. 70)

Ky hadith na mëson se përkushtimi i vërtetë fillon nga zemra. Kur zemra është e lidhur me Allahun, edhe veprat e njeriut bëhen më të mira dhe më të sinqerta.

Një shembull i madh i përkushtimit në histori është Imam Husejni (Paqja qoftë mbi të). Në ngjarjen e Kerbelasë ai tregoi besnikëri të plotë ndaj Allahut dhe parimeve të Islamit. Edhe në momentet më të vështira, ai nuk hoqi dorë nga e vërteta dhe sakrifikoi gjithçka për mbrojtjen e fesë. Përkushtimi i tij mbetet frymëzim për të gjithë besimtarët që kërkojnë të qëndrojnë të fortë në bindjet e tyre.

Përkushtimi në fe nuk duhet të jetë i kufizuar vetëm në kohë të caktuara ose në vende të caktuara. Besimtari duhet ta ruajë atë në shtëpi, në shkollë, në punë dhe në shoqëri. Ai duhet të jetë i ndershëm në tregti, i drejtë në gjykim, i sjellshëm me familjen dhe i mëshirshëm me njerëzit. Allahu i Madhëruar na urdhëron se:

“Vërtet, Allahu urdhëron drejtësinë, bamirësinë dhe dhënien ndaj të afërmve.” (Sure En-Nahl, ajeti 90)

Ky ajet tregon se përkushtimi fetar duhet të reflektohet në sjellje dhe moral. Nuk mjafton vetëm adhurimi, por është e nevojshme që ai të shoqërohet me vepra të mira dhe karakter të lartë.

Në një botë të mbushur me shqetësime dhe sfida, kujtimi i Allahut bëhet burim force dhe qetësie. Përmes lutjeve, dhikrit dhe leximit të Kur’anit, besimtari forcon lidhjen e tij me Zotin dhe e mban gjallë përkushtimin në zemër.

Të dashur vëllezër dhe motra!

Përkushtimi në fe është një cilësi e çmuar që e udhëheq njeriun drejt lumturisë në këtë botë dhe shpëtimit në botën tjetër. Ai ndërtohet mbi sinqeritetin, dijen, adhurimin, durimin dhe moralin e mirë. Kur besimtari i kushtohet Allahut me zemër të pastër dhe me vepra të mira, ai fiton kënaqësinë e Krijuesit dhe jeton një jetë të mbushur me kuptim e begati.

Prandaj, çdo mysliman duhet të përpiqet ta forcojë përkushtimin e tij në fe dhe ta bëjë atë pjesë të pandashme të jetës së përditshme, duke ndjekur udhëzimet e Kur’anit dhe shembullin e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) dhe të Ehli Bejtit të tij të pastër.

MA.Isra Merja