Dynjaja është vendi ku njeriu kalon një pjesë të shkurtër të ekzistencës së tij, duke u përballur çdo ditë me zgjedhje, sprova dhe sfida të ndryshme. Ajo shfaqet para syve të njerëzve me bukuri, pasuri, kënaqësi dhe ëndrra që shpesh e tërheqin zemrën e tyre. Në kërkim të suksesit dhe lumturisë, shumë njerëz përqendrohen aq shumë te gjërat materiale, saqë harrojnë që çdo gjë në këtë botë është e përkohshme dhe se asgjë nuk mbetet përgjithmonë. Kështu, njeriu rrezikon të mashtrohet nga shkëlqimi i jashtëm i dynjasë dhe të humbasë qëllimin e vërtetë të jetës së tij.
Megjithatë, Allahu i Madhëruar, nga mëshira e Tij e pafundme, nuk e ka lënë njeriun të endet pa drejtim. Ai i ka treguar rrugën e së vërtetës, duke e pajisur me mendje për të reflektuar, me ndërgjegje për të dalluar të drejtën nga e gabuara dhe me udhëzime hyjnore që e ndihmojnë të gjejë rrugën e shpëtimit. Sa herë që njeriu largohet nga e vërteta ose humbet mes mashtrimeve të kësaj bote, udhëzimi i Allahut mbetet drita që e nxjerr nga errësira dhe e orienton drejt qetësisë shpirtërore.
————————— – ——————————
Historia njerëzore ka treguar se ata që e kanë vendosur besimin dhe mbështetjen e tyre tek Allahu kanë arritur të kapërcejnë sprovat dhe tundimet e dynjasë, ndërsa ata që janë mbështetur vetëm te forcat dhe kënaqësitë e kësaj bote shpesh kanë mbetur të zhgënjyer.
Njeriu jeton në një botë që është e mbushur me sprova, dëshira dhe mashtrime. Çdo ditë ai përballet me zgjedhjen mes rrugës së Allahut dhe joshjeve të dynjasë. Shumë njerëz magjepsen nga bukuritë kalimtare të kësaj bote dhe harrojnë që jeta e vërtetë është ajo e Ahiretit.
Pasuria, fama, pushteti dhe kënaqësitë materiale shpesh bëhen qëllimi kryesor i jetës së tyre. Mirëpo Allahu i Madhëruar na paralajmëron vazhdimisht në Kur’an që të mos mashtrohemi nga kjo botë e përkohshme.
Allahu i Madhëruar thotë në Kur’anin Famëlartë:
“Dijeni se jeta e kësaj bote është vetëm lojë, dëfrim, stoli, mburrje mes jush dhe garë për shtimin e pasurisë dhe fëmijëve. Ajo është si një shi, bimët e të cilit i mahnitin bujqit, pastaj ato thahen dhe i sheh të zverdhura, e më pas bëhen kashtë. Ndërsa në Ahiret ka dënim të ashpër dhe falje nga Allahu e kënaqësi prej Tij. Jeta e kësaj bote nuk është tjetër veçse një kënaqësi mashtruese.” (Sure El-Hadid, ajeti 20)
Ky ajet na tregon realitetin e dynjasë. Ajo duket e bukur në fillim, por shpejt humbet dhe zhduket. Ashtu si lulja që çel për pak kohë e më pas thahet, edhe kënaqësitë e kësaj bote janë të përkohshme.
Njeriu mund të ndërtojë pallate, të grumbullojë pasuri dhe të fitojë famë, por në fund do ta lërë gjithçka pas dhe do të paraqitet vetëm para Allahut.
Një prej mashtrimeve më të mëdha të dynjasë është se ajo e bën njeriun të mendojë se do të jetojë përgjithmonë. Kur njeriu zhytet në kënaqësitë e kësaj bote, ai harron vdekjen, harron përgjegjësinë dhe harron takimin me Zotin e tij. Për këtë arsye Allahu na tërheq vëmendjen:
“O njerëz! Premtimi i Allahut është i vërtetë, prandaj të mos ju mashtrojë jeta e kësaj bote dhe të mos ju mashtrojë mashtruesi për Allahun.” (Sure Fatir, ajeti 5)
Kur’ani na mëson se dynjaja nuk është vendbanimi ynë i përhershëm. Ajo është vetëm një urë kalimi drejt Ahiretit. Besimtari i mençur nuk e lë zemrën e tij të lidhet pas kësaj bote, por e përdor atë si mjet për të fituar kënaqësinë e Allahut.
Prandaj, besimtari është i thirrur të jetojë në dynja pa u bërë rob i saj, të përfitojë nga të mirat e saj pa u mashtruar prej tyre dhe ta mbajë zemrën e tij të lidhur me Krijuesin. Vetëm nëpërmjet udhëzimit të Allahut njeriu mund të gjejë rrugën e drejtë dhe të arrijë suksesin e vërtetë në këtë botë dhe në jetën e përjetshme.
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë:
“Çfarë kam unë me dynjanë? Shembulli im në këtë botë është si një udhëtar që pushon nën hijen e një peme, pastaj ngrihet dhe largohet.” (Bihar al-Anwar, vëll. 70)
Ky hadith na mëson se jeta në dynja është shumë e shkurtër. Ashtu si një udhëtar që ndalon për pak kohë në një vend e më pas vazhdon rrugën e tij, edhe ne jemi vetëm kalimtarë në këtë botë.
Megjithatë, Allahu nuk e ka lënë njeriun pa udhëzim. Ai ka dërguar profetët, librat hyjnorë dhe argumentet e qarta për ta nxjerrë njeriun nga errësira e mashtrimit në dritën e së vërtetës.
Allahu i Madhëruar thotë në Kur’anin Famëlartë:
“Allahu është Mbrojtësi i atyre që besojnë; Ai i nxjerr ata nga errësirat në dritë.” (Sure El-Bekare, ajeti 257)
Sa herë që njeriu humbet rrugën, Allahu i hap dyert e udhëzimit. Sa herë që zemra errësohet nga mëkatet, Allahu e ndriçon atë me dritën e Kur’anit. Udhëzimi i Allahut është dhurata më e madhe që mund t’i jepet një njeriu.
Kur’ani është udhërrëfyesi që e shpëton njeriun nga mashtrimet e dynjasë. Allahu thotë:
“Ky është Libri për të cilin nuk ka dyshim; është udhëzim për të devotshmit.” (Sure El-Bekare, ajeti 2)
Sa më shumë që njeriu lidhet me Kur’anin, aq më qartë e kupton realitetin e kësaj bote. Ai fillon të shohë se pasuria nuk është qëllim, fama nuk është shpëtim dhe kënaqësitë e përkohshme nuk janë lumturia e vërtetë. Lumturia e vërtetë gjendet në afërsinë me Allahun.
Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) ka thënë:
“Dynjaja është një vend kalimi, ndërsa Ahireti është vendbanimi i përhershëm. Merrni nga vendi i kalimit për vendin e qëndrimit tuaj.” (Bihar al-Anwar, vëll. 73)
Këto fjalë përmbledhin të gjithë filozofinë islame të jetës. Besimtari nuk jeton për dynjanë, por e përdor dynjanë për Ahiretin. Ai punon, fiton, ndërton dhe përparon, por zemra e tij mbetet e lidhur me Allahun dhe jo me pasurinë.
Në ditën kur njerëzit do të dalin para Allahut, nuk do të vlejnë pasuritë, pozitat apo titujt. Atë ditë do të vlejë vetëm zemra e pastër dhe veprat e mira.
Allahu i Madhëruar thotë në Kur’anin Famëlartë:
“Ditën kur nuk do të bëjnë dobi as pasuria e as fëmijët, përveç atij që vjen tek Allahu me zemër të pastër.” (Sure Esh-Shuara, ajetet 88-89)
Imam Xhafer Sadiku (Paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Kush e njeh Allahun, e largon zemrën e tij nga dynjaja.” (Bihar al-Anwar, vëll. 70)
Sa më shumë që njeriu e njeh Allahun, aq më pak mashtrohet nga kjo botë. Ai e kupton se çdo gjë që ka është e përkohshme, ndërsa Allahu është i Përhershmi. Ai e kupton se bukuria e vërtetë është bukuria e shpirtit, pasuria e vërtetë është pasuria e besimit dhe suksesi i vërtetë është kënaqësia e Allahut.
Prandaj, besimtari duhet të jetë vigjilent. Ai nuk duhet të lejojë që shkëlqimi i përkohshëm i dynjasë t’ia verbojë zemrën. Duhet të kujtojë gjithmonë se çdo ditë e afron më shumë me takimin me Allahun.
Duhet të mbajë të gjallë lidhjen me Kur’anin, me namazin, me lutjen dhe me veprat e mira.
Dynjaja mund të mashtrojë syrin, por nuk mund të mashtrojë zemrën që është e ndriçuar me dritën e Allahut. Pasuria mund të humbasë, rinia mund të kalojë dhe fama mund të harrohet, por ai që ecën në rrugën e Allahut nuk humbet kurrë.
Allahu është Udhëzuesi i vërtetë dhe kush kapet fort pas udhëzimit të Tij, do të gjejë qetësi në këtë botë dhe shpëtim në botën tjetër.
“Kush i bindet Allahut, Ai do ta udhëzojë zemrën e tij.” (Sure Et-Tegabun, ajeti 11)
Lusim Allahun e Madhëruar që të mos na lërë të mashtrohemi nga bukuritë kalimtare të dynjasë, të na ndriçojë zemrat me dritën e Kur’anit, të na forcojë në rrugën e së vërtetës dhe të na bëjë prej atyre që ecin nën udhëzimin e Tij deri në frymën e fundit. Amin.
MA. Isra Merja