Muaji Muharrem zë një vend të veçantë në zemrat e besimtarëve, sepse në këtë muaj ndodhi një nga ngjarjet më madhështore dhe më prekëse në historinë e Islamit: tragjedia e Kerbelasë.

Për më shumë se katërmbëdhjetë shekuj, miliona njerëz anembanë botës e kujtojnë këtë ngjarje me respekt, dashuri dhe pikëllim të thellë. Kujtimi i Kerbelasë nuk është thjesht një rikthim në të kaluarën dhe as vetëm një ceremoni përkujtimore. Ai është një kujtesë e përhershme e sakrificës, besimit, drejtësisë dhe qëndresës kundër padrejtësisë.

Çdo Muharrem, zemrat e besimtarëve kthehen drejt Kerbelasë për të mësuar përsëri mësimet e pavdekshme që Imam Husejni (a.s.) dhe shokët e tij i shkruan me gjakun e tyre në faqet e historisë.

Ngjarja e Kerbelasë ndodhi më 10 Muharrem të vitit 61 Hixhri, në një periudhë kur bota islame po përballej me sfida të mëdha morale dhe shpirtërore. Pas vdekjes së Muavijes, pushteti kaloi te djali i tij, Jezidi, i cili kërkoi që Imam Husejni (A.S.), nipi i të Dërguarit të Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij), t’i jepte besën dhe ta pranonte sundimin e tij.

Mirëpo, Imam Husejni (a.s) e kuptonte se pranimi i Jezidit nuk ishte thjesht një çështje politike. Një veprim i tillë do të nënkuptonte legjitimimin e padrejtësisë, korrupsionit dhe devijimit nga mësimet autentike të Islamit. Për këtë arsye, ai refuzoi ta pranonte atë, duke zgjedhur rrugën e sakrificës në vend të kompromisit me të pavërtetën.

Imam Husejni (a.s) e bëri të qartë qëllimin e tij kur tha: “Unë nuk dola për kryelartësi, as për mendjemadhësi, as për të bërë shkatërrim dhe padrejtësi. Unë dola vetëm për të reformuar umetin e gjyshit tim.” (Bihar al-Anwar, vëll. 44). Këto fjalë tregojnë qartë se lëvizja e tij nuk kishte për qëllim pushtetin apo përfitimet personale. Ai nuk kërkonte fron, pasuri apo lavdi. Qëllimi i tij ishte ruajtja e fesë së Allahut dhe rikthimi i njerëzve te vlerat e vërteta islame.

Kur Imam Husejni (a.s) arriti në Kerbela, ai dhe familja e tij u përballën me një ushtri të madhe që kishte ardhur për ta detyruar të nënshtrohej ose për ta eliminuar. Pavarësisht numrit të vogël të shokëve të tij, ai nuk u tërhoq nga misioni i tij.

Ditët që pasuan ishin tepër të vështira. Uji iu ndalua kampit të tij dhe etja filloi të rëndonte mbi burrat, gratë dhe fëmijët. Megjithatë, as uria, as etja dhe as kërcënimi i vdekjes nuk e bënë Imam Husejnin (a.s) të heqë dorë nga parimet e tij. Ai vazhdoi të këshillonte njerëzit, t’u kujtonte përgjegjësinë e tyre para Allahut dhe t’i ftonte drejt së vërtetës.

Allahu i Madhëruar thotë në Kuran: “Mos mendoni se ata që janë vrarë në rrugën e Allahut janë të vdekur. Jo, ata janë të gjallë te Zoti i tyre dhe furnizohen.” (Sure Ali Imran, ajeti 169). Ky ajet na kujton se dëshmorët nuk humbasin kurrë. Ata jetojnë në kujtesën e njerëzve dhe gëzojnë një pozitë të lartë pranë Allahut. Imam Husejni (a.s) dhe shokët e tij janë ndër shembujt më të ndritur të këtij premtimi hyjnor.

Arsyeja pse e kujtojmë Kerbelanë në muajin Muharrem nuk lidhet vetëm me dhimbjen për atë që ndodhi. Ne e kujtojmë atë sepse në Kerbela u mbrojtën vlerat themelore të Islamit.

Nëse Imam Husejni (a.s) do të kishte heshtur përballë padrejtësisë, historia e Islamit mund të kishte marrë një drejtim krejt tjetër. Sakrifica e tij i tregoi botës se ka momente kur ruajtja e së vërtetës kërkon që njeriu të japë gjithçka që ka. Kerbelaja na mëson se besimtari nuk duhet të sakrifikojë parimet për interesat e përkohshme dhe se dinjiteti është më i çmuar se jeta vetë.

Pas më shumë se katërmbëdhjetë shekujsh, Kerbelaja vazhdon të jetë e gjallë në ndërgjegjen e njerëzimit. Jezidi kishte ushtri, pushtet dhe pasuri, por historia nuk e kujton atë me nder. Ndërsa Imam Husejni (a.s), megjithëse u vra në shkretëtirën e Kerbelasë, vazhdon të frymëzojë miliona njerëz në mbarë botën. Kjo është fitorja e vërtetë e Kerbelasë: triumfi i së vërtetës mbi të pavërtetën dhe i moralit mbi forcën.

Prandaj, ne e kujtojmë ngjarjen e Kerbelasë në muajin Muharrem sepse ajo është një dritë që nuk shuhet kurrë. Ajo na mëson se e vërteta kërkon guxim, se drejtësia kërkon sakrificë dhe se besimi i sinqertë nuk matet me fjalë, por me gatishmërinë për të mbrojtur parimet hyjnore në çdo rrethanë. Kerbelaja mbetet një shkollë e përhershme për besimtarët dhe një mesazh universal për të gjithë njerëzit që kërkojnë drejtësi, dinjitet dhe afërsi me Allahun e Madhëruar.

Imam Husejni (a.s) nuk zgjodhi rrugën më të lehtë. Ai zgjodhi rrugën e drejtësisë, edhe pse e dinte se do të përballej me sakrifica të mëdha.

Ne e kujtojmë Kerbelanë sepse ajo na mëson:

• Të mos pranojmë padrejtësinë.
• Të mbrojmë të vërtetën edhe kur jemi pakicë.
• Të kemi besim të palëkundur te Allahu.
• Të sakrifikojmë për parimet dhe vlerat tona.
• Të mbrojmë fenë dhe moralin në çdo kohë.