Në jetën e njeriut ekzistojnë shumë mëkate që e largojnë atë nga Allahu, por ndër më të rrezikshmit është padrejtësia. Ajo është një plagë që nuk dëmton vetëm atë që shtypet, por edhe vetë atë që e kryen.

Padrejtësia është një errësirë që mbulon zemrën, e shuan dritën e ndërgjegjes dhe e bën njeriun të harrojë se një ditë do të qëndrojë përpara Allahut për të dhënë llogari për çdo fjalë, çdo veprim dhe çdo të drejtë që ia ka mohuar dikujt. Prandaj Islami i ka kushtuar një rëndësi të jashtëzakonshme drejtësisë, duke e bërë atë një nga shtyllat mbi të cilat ndërtohet jeta e besimtarit dhe e gjithë shoqërisë.

Allahu i Madhëruar thotë në Kuran: “Vërtet, Allahu urdhëron drejtësinë, bamirësinë dhe dhënien ndaj të afërmve, ndërsa ndalon imoralitetin, të keqen dhe padrejtësinë.” (Sure En-Nahl, ajeti 90).

Ky ajet është një nga ajetet më gjithëpërfshirëse të Kuranit, sepse përmbledh në pak fjalë gjithë moralin islam. Allahu nuk urdhëron vetëm që njeriu të falet apo të agjërojë, por mbi të gjitha urdhëron që ai të jetë i drejtë. Një besimtar që falet, por u bën padrejtësi njerëzve, ende nuk e ka kuptuar thelbin e fesë së Allahut.

Kur flasim për padrejtësinë, shumë njerëz mendojnë menjëherë për sundimtarët e padrejtë, për luftërat apo për shtypjen e popujve. Mirëpo padrejtësia nuk fillon në pallatet e mbretërve; ajo fillon në zemrën e njeriut.

Fillon atëherë kur një baba nuk i trajton njësoj fëmijët e tij, kur një tregtar mashtron në peshore, kur një punëdhënës nuk ia jep punëtorit të drejtën e tij, kur një bashkëshort lëndon familjen e vet, kur dikush shpif për një tjetër ose kur përfiton nga dobësia e dikujt. Çdo herë që shkelet e drejta e një njeriu, aty lind padrejtësia.

Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Ruajuni nga padrejtësia, sepse padrejtësia do të jetë errësirë në Ditën e Kiametit.”

Sa fjalë të thella përmban ky hadith! Në këtë botë një njeri mund të arrijë t’i shpëtojë drejtësisë së njerëzve, mund të fshehë gjurmët e padrejtësisë së tij ose të ketë pushtet e pasuri që ta mbrojnë. Por në Ditën e Gjykimit nuk do të ketë as pasuri, as ndikim, as pozitë. Atë ditë çdo padrejtësi do të shfaqet si errësirë përballë njeriut dhe çdo e drejtë do t’i kthehet pronarit të saj.

Allahu i Madhëruar na kujton vazhdimisht se Ai nuk është kurrë i padrejtë ndaj robërve të Tij. Në Kuran thuhet: “Allahu nuk u bën padrejtësi njerëzve aspak, por njerëzit i bëjnë padrejtësi vetvetes.” (Sure Junus, ajeti 44).

Sa herë që njeriu largohet nga udhëzimi hyjnor, ai mendon se po fiton diçka, por në të vërtetë po humbet veten. Ai mund të marrë pasurinë e dikujt, të dëmtojë reputacionin e tij apo ta shtypë me forcë, por në fund është vetë ai që mbetet i varfër shpirtërisht dhe largohet nga mëshira e Allahut.

Një nga shembujt më të ndritur të drejtësisë në historinë islame është Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të). Edhe ata që nuk pajtoheshin me të pranonin se drejtësia e tij ishte e pakrahasueshme. Ai nuk bënte dallim mes të pasurit dhe të varfrit, mes mikut dhe armikut, mes fisnikut dhe njeriut të zakonshëm.

Në letrën e tij drejtuar Malik el-Eshterit, ai shkruan: “Ji i mëshirshëm me njerëzit. Ata janë ose vëllezërit e tu në fe ose të barabartë me ty në krijim.” Kjo fjali është një nga deklaratat më madhështore mbi dinjitetin njerëzor. Ajo na mëson se çdo njeri meriton drejtësi, respekt dhe mëshirë vetëm sepse është krijesë e Allahut.

Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) gjithashtu ka thënë: “Mbretëria mund të vazhdojë me mosbesim, por nuk mund të vazhdojë me padrejtësi.”

Historia e ka vërtetuar këtë fjalë. Shumë perandori janë shembur jo sepse ishin të dobëta ekonomikisht apo ushtarakisht, por sepse padrejtësia kishte depërtuar në çdo shtresë të shoqërisë. Kur e drejta zëvendësohet nga interesi personal dhe kur pushteti përdoret për të shtypur njerëzit, rrënimi bëhet i pashmangshëm.

Njeriu duhet të ketë kujdes që të mos bëhet pjesë e padrejtësisë, edhe nëse nuk është ai që e kryen drejtpërdrejt. Shpeshherë padrejtësia forcohet sepse njerëzit heshtin. Ata shohin një të shtypur, por nuk flasin. Dëgjojnë një shpifje, por e përhapin pa e verifikuar. Shohin dikë që i mohohet e drejta, por zgjedhin të heshtin nga frika ose nga interesi. Heshtja përballë padrejtësisë është një sprovë e madhe për ndërgjegjen e besimtarit.

Ngjarja e Qerbelasë është shembulli më i madh i përplasjes mes drejtësisë dhe padrejtësisë. Imam Husejni (Paqja qoftë mbi të) nuk u ngrit për pushtet, pasuri apo famë. Ai u ngrit sepse nuk pranonte që feja e Allahut të përdorej për të justifikuar tiraninë. Ai sakrifikoi familjen, shokët dhe jetën e tij për t’i treguar njerëzimit se e vërteta nuk matet me numrin e mbështetësve, por me afërsinë ndaj Allahut. Mesazhi i tij vazhdon të jetojë edhe sot: një besimtar nuk duhet ta pranojë padrejtësinë, edhe nëse mbetet vetëm.

Sot padrejtësia nuk shfaqet vetëm në luftëra apo në qeveri. Ajo mund të jetë në familje, në punë, në tregti, në shkollë, në rrjetet sociale dhe në marrëdhëniet tona të përditshme. Nganjëherë një fjalë e padrejtë plagos më shumë se një goditje.

Nganjëherë një akuzë e rreme shkatërron jetën e një njeriu. Nganjëherë mohimi i një të drejte e bën dikë të humbasë shpresën. Prandaj besimtari duhet të pyesë çdo ditë veten: “A i kam bërë padrejtësi dikujt? A kam lënduar dikë me fjalët e mia? A kam marrë diçka që nuk më takonte? A kam mbrojtur të vërtetën kur duhej?”

Nëse secili prej nesh fillon ta luftojë padrejtësinë brenda vetes, atëherë edhe familjet tona do të jenë më të drejta, edhe shoqëria do të jetë më e fortë dhe edhe zemrat do të mbushen me qetësi. Drejtësia nuk është vetëm një ligj që zbatohet në gjykata, ajo është një mënyrë jetese, një cilësi e besimtarit dhe një rrugë që të afron me Allahun.

Le ta lusim Allahun e Madhëruar që të mos na bëjë kurrë prej atyre që shtypin të tjerët, të mos na lërë të heshtim përballë padrejtësisë dhe të na japë forcën që gjithmonë të qëndrojmë në anën e së vërtetës.

“O Allah, pastroji zemrat tona nga egoja, urrejtja dhe padrejtësia, na zbukuro me drejtësi, sinqeritet dhe mëshirë dhe na ringjall në Ditën e Gjykimit në shoqërinë e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) dhe Ehli Bejtit të tij të pastër (Paqja qoftë mbi të). Amin, o Zoti i botëve.”