Në udhëtimin e jetës, secili prej nesh do të përballet me çaste ku do të ndihet i pambrojtur përballë stuhive të kësaj bote. Do të ketë ditë ku fjalët e njerëzve do të lëndojnë më shumë se plagët, kur padrejtësia do të duket sikur triumfon dhe kur zemra do të rëndohet nga sprova të njëpasnjëshme. Në ato momente, njeriu mund ta pyesë veten nëse ia vlen ende të vazhdojë përpara. Mirëpo, pikërisht aty nis rruga e besimtarit të vërtetë. Ai nuk e mat forcën me mungesën e vështirësive, por me aftësinë për të qëndruar i palëkundur në besim, duke e ditur se çdo sprovë ndodh me dijen dhe urtësinë e Allahut të Madhëruar.

Kur bota të sulmon me padrejtësi, përçmim, humbje apo sprova, durimi bëhet mburoja që e ruan besimin dhe shpresën. Ai është drita që nuk shuhet në errësirën e vështirësive dhe forca që e ngre njeriun mbi zemërimin, dëshpërimin dhe dëshirën për hakmarrje. Pikërisht për këtë arsye, Allahu i Madhëruar dhe i Dërguari i Tij (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) e kanë përmendur vazhdimisht durimin si çelësin e suksesit në këtë botë dhe të shpëtimit në botën tjetër.

—————- – ——————

Ka çaste në jetën e njeriut kur duket sikur çdo derë është mbyllur, çdo zemër është kthyer kundër tij dhe çdo ditë sjell një sprovë të re. Ndonjëherë nuk është vetëm një njeri që të lëndon, por janë shumë.

Ndonjëherë nuk është vetëm një padrejtësi, por një varg padrejtësish që të ndjekin pa pushim. E pikërisht në ato momente, kur zemra rëndohet dhe shpirti ndihet i vetmuar, besimtari kujton se Allahu i Madhëruar nuk e ka premtuar një jetë pa sprova, por ka premtuar se do të jetë pranë atyre që tregojnë durim.

Durimi nuk është dobësi. Nuk është dorëzim. Nuk është të pranosh padrejtësinë me kënaqësi. Durimi është forca për të mos u rrëzuar kur të gjithë duan të të shohin të rrëzuar. Është fuqia për të mos humbur besimin kur gjithçka përreth duket e errët. Është aftësia për të ruajtur moralin, besimin dhe lidhjen me Allahun edhe kur zemra qan në heshtje.

Allahu i Madhëruar thotë në Kur’an:

“O ju që besuat! Kërkoni ndihmë me durim dhe namaz. Vërtet, Allahu është me durimtarët.” (Sureja El-Bekare, ajeti 153)

Sa madhështore është kjo fjalë! Allahu nuk thotë vetëm se i shpërblen durimtarët, por se është me ta. Kur Allahu është me robin e Tij, atëherë edhe nëse e gjithë bota ngrihet kundër tij, ai nuk është kurrë vetëm.

Shpesh njeriu pyet: “Pse po më ndodh mua?” Por besimtari e di se sprovat nuk janë shenjë urrejtjeje nga Allahu. Përkundrazi, ato mund të jenë shenjë dashurie. Ato pastrojnë zemrën, fshijnë gjynahet dhe e afrojnë njeriun më shumë me Krijuesin e tij.

I Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë:

“Sa e çuditshme është gjendja e besimtarit! Çdo çështje e tij është mirësi. Nëse e arrin një e mirë, falënderon dhe kjo është mirë për të; e nëse e godet një fatkeqësi, duron dhe kjo është mirë për të.”

Çfarë mësimi i jashtëzakonshëm! Besimtari nuk humbet kurrë. Në begati fiton me falënderim, ndërsa në vështirësi fiton me durim.

Bota gjithmonë ka sulmuar njerëzit e Allahut. Profetët ishin ata që u sprovuan më rëndë. Ata u tallën, u përqeshën, u dëbuan, u plagosën dhe u kërcënuan. Megjithatë, asnjëri prej tyre nuk e humbi besimin.

Profeti Nuh (Paqja qoftë mbi të) për nëntëqind e pesëdhjetë vjet i ftoi njerëzit drejt Allahut. Pak e besuan. Shumica e përqeshën. Megjithatë ai nuk u lodh.

Profeti Ibrahim (Paqja qoftë mbi të) u hodh në zjarr vetëm sepse besonte në një Zot të vetëm. Ai nuk bërtiti nga frika, por ia dorëzoi çështjen Allahut, dhe Allahu e bëri zjarrin të ftohtë dhe të sigurt për të.

Profeti Jusuf (Paqja qoftë mbi të) u tradhtua nga vëllezërit, u hodh në pus, u shit si skllav, u burgos padrejtësisht dhe kaloi vite të tëra larg familjes. Megjithatë ai nuk humbi durimin. Në fund, Allahu e ngriti në pozitën më të lartë.

Këto histori nuk janë vetëm për t’u lexuar, por për t’u jetuar. Ato na mësojnë se fundi i durimit është gjithmonë më i bukur sesa fillimi i sprovës.

Allahu thotë:

“Me të vërtetë, pas vështirësisë vjen lehtësimi. Me të vërtetë, pas vështirësisë vjen lehtësimi.” (Sureja Esh-Sherh, ajetet 5–6)

Vërejmë se Allahu e përsërit dy herë këtë premtim. Sikur dëshiron t’i japë qetësi zemrës sonë që të mos humbasë shpresën. Nuk ka natë pa agim. Nuk ka stuhi që zgjat përgjithmonë.

Një nga shembujt më prekës të durimit është jeta e Imam Aliut (Paqja qoftë mbi të). Ai duroi padrejtësi të mëdha, humbi njerëzit më të dashur dhe përballoi sprova të panumërta. Megjithatë ai nuk e humbi drejtësinë dhe fisnikërinë.

Ai ka thënë: “Durimi është për besimin ashtu siç është koka për trupin. Nuk ka besim për atë që nuk ka durim.”

Sa e thellë është kjo urtësi! Ashtu si trupi nuk jeton pa kokën, edhe besimi nuk qëndron pa durimin.

Edhe Imam Husejni (Paqja qoftë mbi të), në ditën e Ashurasë, kur kishte humbur familjarët, shokët dhe fëmijët e tij, nuk u ankua kundër caktimit të Allahut. Përkundrazi, ai tha: “Unë nuk shoh tjetër veçse bukurinë.”

Ky nuk ishte fjalim i një njeriu që nuk ndiente dhimbje. Ishte fjala e një zemre që kishte arritur kulmin e besimit dhe të dorëzimit ndaj Allahut.

Njeriu shpesh mendon se durimi është vetëm për fatkeqësitë e mëdha. Por në të vërtetë, durimi nevojitet çdo ditë. Durim për të mos iu përgjigjur ofendimit me ofendim. Durim për të mos u hakmarrë padrejtësisht. Durim për të vazhduar adhurimin kur nefsi kërkon rehati. Durim për të mos rënë në mëkat kur tundimi është pranë.

I Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Nuk i është dhënë askujt dhuratë më e mirë dhe më e gjerë se durimi.”

Çdo njeri dëshiron pasuri, shëndet dhe sukses. Por Profeti na mëson se dhurata më e madhe është durimi, sepse me të njeriu ruan fenë, moralin dhe shpresën.

Kur njerëzit të flasin padrejtësisht për ty, duro. Kur të të nënvlerësojnë, duro. Kur përpjekjet e tua të mos vlerësohen, duro. Kur lutjet të duken sikur nuk marrin përgjigje, vazhdo të durosh. Allahu nuk harron asnjë lot të derdhur në fshehtësi dhe asnjë zemër që ka duruar vetëm për hir të Tij.

Allahu thotë:

“Vetëm durimtarëve do t’u jepet shpërblimi i tyre pa masë.” (Sureja Ez-Zumer, ajeti 10)

Çfarë premtimi i jashtëzakonshëm! Për shumë vepra Allahu ka treguar një shpërblim të caktuar, por për durimin nuk vendos kufi. Ai thotë “pa masë”. Kjo tregon madhështinë e kësaj cilësie.

Shpesh ne mendojmë se durimi nuk po ndryshon asgjë. Në të vërtetë, ai po ndryshon zemrën tonë. Allahu, para se të ndryshojë rrethanat, ndryshon robin e Tij. Ai e bën më të fortë, më të urtë, më të sinqertë dhe më të afërt me Të.

Besimtari nuk e mat suksesin me atë që sheh sot. Ai e mat me atë që Allahu ka përgatitur për nesër. Ndoshta njerëzit nuk e kuptojnë heshtjen tënde, por Allahu e di çdo luftë që zhvillohet brenda zemrës sate. Ndoshta njerëzit nuk e shohin dhimbjen tënde, por Allahu i numëron edhe lotët që nuk bien nga sytë.

Kur bota të sulet ty, mos harro se edhe bota u sul ndaj Profetëve, ndaj Imamëve dhe ndaj robërve më të mirë të Allahut. Ajo që i bëri ata fitimtarë nuk ishte mungesa e sprovave, por durimi i tyre përballë tyre.

Prandaj, mos e humb shpresën. Mos e humb besimin. Mos e humb lidhjen me Allahun. Çdo natë e errët do të marrë fund. Çdo padrejtësi do të marrë fund. Çdo lot do të ketë shpërblimin e tij. Allahu nuk e braktis kurrë atë që mbështetet tek Ai.

Le ta bëjmë durimin shokun tonë në çdo sprovë, sepse ai është ura që na çon nga dhimbja drejt mëshirës, nga vështirësia drejt lehtësimit dhe nga kjo botë kalimtare drejt kënaqësisë së përjetshme të Allahut.

Atëherë, edhe nëse e gjithë bota ngrihet kundër nesh, zemra jonë do të mbetet e qetë, sepse do ta dijë se Zoti i saj është me të. Dhe kush e ka Allahun me vete, nuk ka humbur kurrë.