Kujtoji dhuntitë e Zotit Tënd

“Dhe sa për dhuntitë e Zotit tënd, trego për to.” (Sure Ed-Duha, ajeti 11)

Në jetën e njeriut ka mirësi të panumërta, por fatkeqësisht shumicën prej tyre ai i sheh vetëm pasi i humbet. Shëndeti vlerësohet kur vjen sëmundja, rinia kur afrohet pleqëria dhe koha kur nuk mund të kthehet më. Njeriu është i prirur të mendojë për atë që nuk ka, ndërsa harron të falënderojë Allahun për gjithçka që tashmë i është dhuruar.

Pikërisht për këtë arsye, Allahu i Madhëruar na kujton vazhdimisht në Kur’an që të mos harrojmë mirësitë e Tij. Besimtari duhet të jetojë me një zemër mirënjohëse, sepse falënderimi është një nga shenjat më të bukura të besimit.

Allahu i Madhëruar thotë:

“Nëse do t’i numëronit dhuntitë e Allahut, nuk do të mund t’i numëronit ato.” (Sure En-Nahl, ajeti 18)

Ky ajet na tregon se begatitë e Allahut janë të pafundme. Çdo frymëmarrje që marrim pa vështirësi, çdo rrahje e zemrës sonë, çdo ditë e re që na jepet, çdo njeri i dashur pranë nesh dhe çdo mundësi për t’u penduar janë dhunti që nuk mund të maten me asnjë pasuri të kësaj bote.

Njeriu shpesh kërkon më shumë, ndërsa harron se miliona njerëz në botë do të dëshironin vetëm një pjesë të vogël të asaj që ai e konsideron të zakonshme. Dikush lutet për një kafshatë bukë, dikush tjetër për një pikë ujë, ndërsa një tjetër vetëm për një natë pa dhimbje. Prandaj besimtari nuk duhet të shohë vetëm atë që i mungon, por mbi të gjitha atë që Allahu ia ka dhuruar.

Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë:

“Dy begati janë të neglizhuara nga shumica e njerëzve: shëndeti dhe koha e lirë.”

Shumë njerëz e kalojnë jetën duke menduar se shëndeti do të zgjasë përgjithmonë dhe se koha nuk do të mbarojë kurrë. Mirëpo, kur vjen sëmundja ose kur vitet kalojnë, atëherë kuptojnë se çfarë thesari kishin në duar. Besimtari i mençur nuk pret ta humbasë një dhunti për ta vlerësuar atë, por e falënderon Allahun për të çdo ditë.

Falënderimi nuk është vetëm të thuash “Elhamdulilah”. Mirënjohja e vërtetë shfaqet në mënyrën se si njeriu i përdor begatitë që Allahu i ka dhënë.

Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) ka thënë:

“Falënderimi për çdo mirësi është të mos e përdorësh atë në mosbindje ndaj Allahut.”

Sa kuptimplotë është ky mësim! Nëse Allahu na ka dhënë sy, ata nuk duhet të shikojnë atë që Ai e ka ndaluar. Nëse na ka dhënë gjuhë, ajo duhet të flasë të vërtetën dhe të përmendë Allahun, jo të përgojojë apo të ofendojë. Nëse na ka dhënë pasuri, ajo duhet të përdoret për bamirësi dhe drejtësi. Kështu shprehet falënderimi i sinqertë.

Një zemër që falënderon është gjithmonë më e qetë se një zemër që ankohet. Njeriu që kujton vazhdimisht dhuntitë e Allahut nuk e mbush zemrën me zili, sepse ai e kupton se çdo begati është pjesë e urtësisë së Allahut. Ai nuk matet me njerëzit, por me mirësitë që Krijuesi ka zgjedhur t’i japë.

Allahu i Madhëruar premton: “Nëse falënderoni, Unë do t’jua shtoj begatitë.”
(Sure Ibrahim, ajeti 7)

Ky është një premtim hyjnor. Allahu nuk premton vetëm shtim të pasurisë, por shtim të bereqetit. Ka njerëz që fitojnë pak, por jetojnë të lumtur, sepse Allahu vendos bereqet në jetën e tyre. Bereqeti është dhurata më e madhe që Allahu u jep robërve mirënjohës.

Imam Sadiku (Paqja qoftë mbi të) ka thënë:

“Ai që nuk falënderon për pak, nuk do të falënderojë as për shumë.”

Mirënjohja fillon me gjërat më të vogla. Një gotë ujë i freskët, një familje që na do, një mik i sinqertë, një buzëqeshje, një natë e qetë ose mundësia për të bërë sexhde janë begati që nuk duhet t’i konsiderojmë të zakonshme. Ato janë dhurata të Allahut për ne.

Ndër të gjitha mirësitë që Allahu i ka dhënë njeriut, udhëzimi është dhuntia më e çmuar. Pasuria mund të humbasë, shëndeti mund të dobësohet dhe rinia kalon, por udhëzimi drejt Allahut dhe dashuria për të Vërtetën janë pasuri që e shoqërojnë besimtarin deri në botën tjetër.

Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Nuk ka begati më të madhe se udhëzimi.”

Një nga shkaqet kryesore të pakënaqësisë është krahasimi me të tjerët. Kur njeriu sheh vetëm ata që kanë më shumë, ai harron të gjitha mirësitë që Allahu ia ka dhuruar. Kjo është një nga kurthet e shejtanit.

Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë:

“Shikoni ata që janë poshtë jush dhe jo ata që janë mbi ju, sepse kështu nuk do t’i nënvlerësoni dhuntitë e Allahut ndaj jush.”

Ky hadith na mëson të jemi të kënaqur me caktimin e Allahut dhe të mos e ndërtojmë lumturinë mbi krahasimin me të tjerët. Çdo njeri ka sprovat dhe begatitë e tij.

Në fund të çdo dite është mirë që besimtari të ndalet për pak çaste dhe të mendojë: Çfarë mirësish më dha Allahu sot? Ndoshta na ruajti nga një fatkeqësi që nuk e pamë, na dha shëndet, na lejoi të falim namazin ose na hapi një derë të re të mirësisë.

Kur zemra fillon t’i kujtojë këto dhunti, ajo mbushet me qetësi dhe dashuri ndaj Allahut.

Allahu i Madhëruar na kujton vazhdimisht në Suren Er-Rahman: “Atëherë, cilën nga dhuntitë e Zotit tuaj do ta mohoni?”

Kjo pyetje përsëritet shumë herë në këtë sure, për ta zgjuar zemrën e njeriut. Çdo përsëritje është një kujtesë se jeta jonë është e mbushur me mirësi, edhe atëherë kur ne nuk i vërejmë.

Prandaj, le të jemi prej atyre që e kujtojnë Allahun në begati po aq sa në sprova, që e falënderojnë Atë me gjuhë, me zemër dhe me vepra. Sepse zemra që falënderon nuk mbetet kurrë e varfër, ndërsa zemra që harron dhuntitë e Allahut nuk do të ndihet kurrë e ngopur.

Lusim Allahun e Madhëruar që të na bëjë prej robërve të Tij falënderues, të na shtojë bereqetin në jetë, në familje, në dije dhe në furnizim, të na ruajë nga mendjemadhësia dhe harresa, dhe të na bëjë prej atyre që e kujtojnë Atë në çdo gjendje. Vërtet, çdo falënderim i takon vetëm Allahut, Zotit të botëve.