Zemra është qendra e besimit dhe burimi i çdo vepre të mirë apo të keqe; ajo është si një pasqyrë që ose ndriçohet nga drita e udhëzimit hyjnor, ose mbulohet nga pluhuri i mëkateve dhe i pakujdesisë. Prandaj, kujdesi për zemrën është kujdes për vetë jetën shpirtërore të njeriut.
Allahu i Madhëruar, nga mëshira e Tij e pafundme, nuk e ka lënë njeriun të endet në errësirë, por i ka dhuruar udhëzimin përmes Kur’anit Famëlartë, të Dërguarit të Tij, Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij), si dhe mësimeve të pastra të Ehli Bejtit (Paqja qoftë mbi ta).
Çdo ajet i Kur’anit është një rreze drite që depërton në zemër, çdo namaz është një takim me Krijuesin, çdo dhikër është një frymëmarrje e shpirtit dhe çdo pendim i sinqertë është një hap drejt mëshirës së Allahut.
Kur zemra lidhet me Zotin e saj, ajo çlirohet nga pesha e mëkateve, mbushet me qetësi dhe fillon të ecë drejt dritës së besimit, duke e shndërruar të gjithë jetën e besimtarit në një udhëtim të bekuar drejt kënaqësisë së Allahut.
——————– – ———————–
Në mesin e të gjitha dhuntive që Allahu i Madhëruar i ka dhënë njeriut, zemra mbetet thesari më i çmuar. Ajo nuk është vetëm organi që mban gjallë trupin, por është vendi ku lind besimi, ku ushqehet shpresa, ku rrënjoset dashuria për Allahun dhe ku njeriu vendos rrugën që do të ndjekë gjatë jetës së tij.
Zemra i ngjan një kopshti të bukur: nëse ujitet me përkujtimin e Allahut, me leximin e Kur’anit, me namaz dhe me pendim të sinqertë, ajo mbushet me lule të besimit, me aromën e devotshmërisë dhe me frytet e qetësisë. Mirëpo, nëse lihet pas dore dhe ushqehet me mëkate, padrejtësi, mendjemadhësi dhe dashuri të tepruar për dynjanë, ajo mbulohet nga errësira derisa nuk arrin më të dallojë të vërtetën nga e kota.
Kur’ani Famëlartë na mëson se qetësia e vërtetë nuk gjendet në pasuri, në famë apo në kënaqësitë kalimtare të kësaj bote, por në lidhjen e sinqertë me Krijuesin. Allahu i Madhëruar thotë:
“Ata që besuan dhe zemrat e tyre qetësohen me përkujtimin e Allahut. Vërtet, vetëm me përkujtimin e Allahut qetësohen zemrat.”(Sure Er-Ra’d, ajeti 28)
Ky ajet është një ilaç për çdo zemër të lodhur. Sa herë që njeriu largohet nga Allahu, ai ndien zbrazëti, edhe nëse posedon gjithçka nga kjo botë. Por sapo kthehet drejt Tij, zemra fillon të ndriçohet dhe shpirti gjen paqen që nuk mund ta japë askush tjetër.
Drita e zemrës fillon me Kur’anin, fjalën e Allahut, e cila është udhëzim, mëshirë dhe shërim për besimtarët. Çdo ajet i tij është një rreze drite që depërton në errësirën e shpirtit. Kur besimtari e lexon Kur’anin me përkushtim, nuk lexon thjesht fjalë, por dëgjon thirrjen e Krijuesit të tij. Zemra e tij zbutet, lotët rrjedhin dhe bindja forcohet.
Allahu i Madhëruar thotë: “A nuk ka ardhur koha që zemrat e besimtarëve të përulen para përkujtimit të Allahut dhe së vërtetës që ka zbritur?” (Sure El-Hadid, ajeti 16)
Ky është një thirrje hyjnore për çdo zemër që është larguar, për çdo shpirt që është lodhur nga pesha e mëkateve dhe për çdo njeri që dëshiron të fillojë një jetë të re. Nuk është kurrë vonë për t’u kthyer tek Allahu.
Një zemër që jeton me Kur’anin fillon ta shohë jetën ndryshe. Ajo nuk mashtrohet më nga bukuritë kalimtare të dynjasë, sepse kupton se lumturia nuk matet me atë që njeriu zotëron, por me afërsinë e tij me Allahun.
Pas Kur’anit, shtylla më e madhe që ndriçon zemrën është namazi. Namazi nuk është vetëm një obligim, por një takim i përditshëm me Allahun. Ai është çasti kur robi largohet nga zhurma e dynjasë dhe qëndron para Zotit të tij me përulësi. Sa herë që zemra rëndohet nga sprovat, namazi bëhet strehë. Sa herë që njeriu bie në mëkat, sexhdeja bëhet ura që e rikthen tek mëshira e Allahut.
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Namazi është shtylla e fesë; kush e ngre atë, e ka ngritur fenë, e kush e lë, e ka rrëzuar atë.” (Bihar al-Anwar, vëll. 82)
Kur robi e fal namazin me zemër të pranishme, ai del prej tij më i pastër sesa ishte më parë. Çdo sexhde largon një pjesë të errësirës që mëkati ka lënë mbi zemër.
Një tjetër burim i dritës është dhikri, përkujtimi i vazhdueshëm i Allahut. Kur gjuha përmend Allahun, edhe zemra zgjohet. Fjalët “Subhanallah”, “Elhamdulilah”, “La ilahe il-lallah” dhe “Allahu Ekber” nuk janë vetëm fjalë që shqiptohen, por drita që depërton në shpirt.
Allahu i Madhëruar thotë: “Më kujtoni Mua, që Unë t’ju kujtoj ju.” (Sure El-Bekare, ajeti 152)
Çfarë nderi më të madh mund të ketë për njeriun sesa ta kujtojë Allahu? Kur robi e përmend Zotin e tij me sinqeritet, Allahu e mbulon me mëshirën e Tij dhe e forcon zemrën në rrugën e drejtë.
Megjithatë, edhe zemrat më të mira mund të njollosen nga gabimet. Askush nuk është i pagabueshëm. Prandaj Allahu ka hapur derën e pendimit deri në frymën e fundit. Istigfari është pastruesi i zemrës. Ai fshin njollat që lë mëkati dhe rikthen dritën që ishte zbehur.
Imam Sadiku (Paqja qoftë mbi të) ka thënë:
“Kur robi bën një mëkat, në zemrën e tij shfaqet një pikë e zezë. Nëse pendohet, ajo largohet; nëse vazhdon në mëkat, ajo zmadhohet derisa ta mbulojë zemrën.”
(El-Kafi, vëll. 2)
Kjo është arsyeja pse besimtari nuk e vonon pendimin. Ai nuk pret që zemra të verbohet, por nxiton drejt mëshirës së Allahut.
Kur zemra ndriçohet nga besimi, shfaqen shenja të qarta. Njeriu ndien kënaqësi në adhurim, zemra i dridhet kur përmendet Allahu, lotët i rrjedhin gjatë leximit të Kur’anit dhe gjen qetësi në sexhde. Allahu e përshkruan këtë gjendje duke thënë:
“Besimtarë të vërtetë janë vetëm ata që, kur përmendet Allahu, zemrat e tyre dridhen dhe kur u lexohen ajetet e Tij, u shtohet besimi.” (Sure El-Enfal, ajeti 2)
Një zemër e gjallë nuk gëzohet për mëkatin, nuk e urren pendimin dhe nuk ndihet e rënduar nga adhurimi. Përkundrazi, ajo e konsideron çdo ibadet si një dhuratë që e afron me Allahun.
Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) thotë në Nahxhul Belaga:
“Zemrat lodhen ashtu siç lodhen trupat; kërkojuni atyre urtësinë e re.”
Kjo urtësi gjendet në fjalën e Allahut, në përmendjen e Tij dhe në shoqërinë e njerëzve të devotshëm.
Por ashtu siç ka gjëra që e ndriçojnë zemrën, ka edhe gjëra që e verbojnë atë. Mëkati është errësira më e madhe. Çdo mëkat lë një shenjë në zemër dhe, nëse nuk pasohet me pendim, ajo shenjë bëhet perde mes robit dhe Zotit të tij. Padrejtësia ndaj njerëzve është një tjetër shkak i errësimit të zemrës, sepse Allahu nuk e do zullumin dhe nuk e lë pa drejtësi.
Mendjemadhësia është një sëmundje edhe më e rrezikshme. Ajo ishte arsyeja pse Iblisi refuzoi urdhrin e Allahut. Zemra krenare nuk pranon këshillë, nuk pranon të vërtetën dhe nuk përkulet para Allahut.
Një tjetër pengesë është dashuria e tepruar për dynjanë. Islami nuk e ndalon jetën në këtë botë, por ndalon që ajo të bëhet qëllimi përfundimtar. Kur zemra lidhet vetëm pas pasurisë, pozitës dhe kënaqësive kalimtare, ajo harron botën tjetër.
Imam Muhamed el-Bakir (Paqja qoftë mbi të) ka thënë:
“Dashuria për dynjanë është çelësi i çdo mëkati.” (Bihar al-Anwar)
Kur dynjaja zë vendin e Allahut në zemër, drita e besimit fillon të zbehet.
Megjithatë, Allahu nuk e mbyll derën për askënd. Ai i pret robërit e Tij që të kthehen me pendim dhe u premton atyre dritë, mëshirë dhe qetësi. Allahu thotë:
“A është ai të cilit Allahu ia ka hapur gjoksin për Islamin, kështu që ai ecën me një dritë nga Zoti i tij…?” (Sure Ez-Zumer, ajeti 22)
Dhe në një ajet tjetër Ai lavdëron ata që kthehen tek Ai:
“…atë që e frikësohet të Gjithëmëshirshmin pa e parë dhe vjen me zemër të kthyer tek Allahu.” (Sure Kaf, ajeti 33)
Kjo është zemra që Allahu e do: një zemër që gabon, por nuk këmbëngul në gabim; një zemër që bie, por ngrihet me pendim; një zemër që nuk humbet shpresën në mëshirën e Krijuesit të saj.
Jeta është një udhëtim, dhe gjatë këtij udhëtimi zemra ose ndriçohet, ose mbulohet nga errësira. Nuk ka gjendje të ndërmjetme. Çdo namaz, çdo ajet i Kur’anit, çdo lot pendimi dhe çdo dhikër ndez një dritë të re në zemër. Po ashtu, çdo mëkat i papenduar, çdo padrejtësi dhe çdo mendjemadhësi e zbeh atë dritë.
Le ta lusim Allahun e Madhëruar që zemrat tona të mos verbohen nga kjo botë, por të ndriçohen gjithmonë me dritën e besimit. Le të jemi prej atyre që e kujtojnë Allahun në çdo gjendje, që e lexojnë Kur’anin me përkushtim, që e mbajnë gjallë namazin dhe që nuk lodhen kurrë duke kërkuar faljen e Tij.
Sepse lumturia e vërtetë nuk qëndron në atë që posedojmë, por në dritën që Allahu vendos në zemrat tona. Kur zemra gjen dritën e Allahut, ajo nuk humbet më rrugën, edhe nëse e gjithë bota mbulohet nga errësira.

