Ka ditë kur gjithçka duket se shkon kundër nesh. Zgjohemi me një lajm të keq, një plan dështon, një njeri na zhgënjen, ose thjesht ndihemi të lodhur pa e ditur arsyen. Në ato çaste, mendja jonë fillon të ndërtojë një histori që nuk është domosdoshmërisht e vërtetë: “Jeta ime po shkon keq.”
Një ditë e vetme fillon të na duket sikur përfaqëson gjithë jetën tonë. Një gabim na bën të harrojmë dhjetëra suksese, një humbje na bën të mos shohim më bekimet që ende na rrethojnë. Fatkeqësisht, shumë njerëz nuk vuajnë vetëm nga problemet që u ndodhin, por edhe nga mënyra se si i interpretojnë ato.
Është interesante se edhe psikologjia moderne ka arritur në një përfundim që Islami e ka edukuar prej shekujsh se mendja e njeriut ka prirjen të kujtojë dhe të përqendrohet më shumë tek ngjarjet negative sesa tek ato pozitive.
Ky fenomen njihet si “negativity bias” – paragjykimi ndaj negatives. Ai është një mekanizëm mbrojtës që dikur e ndihmonte njeriun të mbijetonte, por sot shpesh bëhet shkak që të jetojmë nën hijen e shqetësimeve.
Për këtë arsye, mund të marrim dhjetë komplimente dhe të harrojmë të gjitha për shkak të një kritike të vetme, mund të kalojmë njëzet e nëntë ditë të mira dhe një ditë të vështirë, e në fund të themi: “Ky muaj ishte i tmerrshëm.”
Pikërisht këtu fillon sprova e vërtetë. Problemi nuk është vetëm ajo që ndodh, por mënyra se si zemra jonë e përjeton atë. Dy njerëz mund të kalojnë të njëjtën vështirësi, ku njëri e sheh si fundin e gjithçkaje, ndërsa tjetri e sheh si një kapitull të përkohshëm. Ndryshimi nuk qëndron te sprova, por te këndvështrimi.
Kur’ani nuk e mohon ekzistencën e vështirësive. Ai nuk premton një jetë pa sprova, por premton se sprovat nuk janë fundi i rrugës.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Me të vërtetë, pas çdo vështirësie vjen lehtësimi. Vërtet, pas çdo vështirësie vjen lehtësimi.” (Sure Esh-Sherh, ajetet 5–6)
Vlen të ndalemi te fakti se Allahu e përsërit këtë premtim dy herë në të njëjtën sure. Kjo nuk është rastësi. Është një mënyrë hyjnore për t’i dhënë zemrës siguri se asnjë errësirë nuk zgjat përgjithmonë. Kur njeriu ndodhet në mes të stuhisë, ai e ka të vështirë të besojë se do të vijë qetësia. Prandaj Allahu e përsërit premtimin e Tij, sikur t’i thotë robit: “Mos u dorëzo, sepse lehtësimi është më afër sesa mendon.”
Shpesh ne e masim jetën me atë që po ndodh sot, ndërsa Allahu e sheh të gjithë rrugëtimin tonë. Ne shohim vetëm një faqe të librit, ndërsa Ai e di fundin e historisë. Sa herë kemi kaluar një periudhë që në atë moment na dukej katastrofë, por pas disa muajsh apo vitesh kemi kuptuar se pikërisht ajo na shpëtoi nga një e keqe më e madhe? Sa dyer u mbyllën, vetëm që Allahu të hapte dyer më të mira? Sa lutje nuk morën përgjigjen që prisnim, por më vonë kuptuam se refuzimi ishte mëshirë?
Allahu i Madhëruar na kujton:
“…Ndoshta ju urreni diçka, ndërsa ajo është e mirë për ju; dhe ndoshta e doni diçka, ndërsa ajo është e keqe për ju. Allahu di, kurse ju nuk dini.”
(Sure El-Bekare, ajeti 216)
Ky ajet ndryshon mënyrën se si e shohim jetën. Ai na mëson se jo çdo humbje është humbje dhe jo çdo fitore është domosdoshmërisht e mirë. Njeriu sheh momentin, ndërsa Allahu sheh pasojat.
Një nga armët më të rrezikshme të shejtanit është t’i bindë njerëzit se një dështim i vetëm përcakton gjithë identitetin e tyre. Një mëkat i vetëm i bën të mendojnë se nuk meritojnë më faljen. Një humbje ekonomike i bën të besojnë se nuk do të ngrihen më. Një zhgënjim në marrëdhënie u krijon bindjen se nuk do të jenë më kurrë të lumtur. Mirëpo Islami nuk e edukon besimtarin me këtë logjikë.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut. Vërtet, Allahu i fal të gjitha mëkatet. Ai është Falësi i Madh, Mëshirëploti.” (Sure Ez-Zumer, ajeti 53)
Ky nuk është vetëm një ajet për mëkatarët; është një mesazh për çdo zemër që mendon se gjithçka ka marrë fund. Shpresa është një formë adhurimi. Kur besimtari vazhdon të shpresojë edhe në momentet më të vështira, ai në të vërtetë po dëshmon besimin e tij se Allahu është më i madh se çdo problem.
Nga Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) transmetohet:
“Pas çdo ngushtësie ka një rrugëdalje, dhe me durimin vjen fitorja.”
Ndërsa Imam Sadiku (Paqja qoftë mbi të) ka thënë:
“Besimtari nuk pushon së qenuri në mirësi, përderisa çdo gjë që Allahu cakton për të e sheh si të mirë për të.”
Kjo nuk do të thotë se besimtari nuk mërzitet, nuk qan apo nuk lodhet. Edhe Profetët kanë qarë. Edhe Ehli Bejti kanë kaluar sprova që as nuk mund t’i imagjinojmë. Dallimi qëndron në faktin se ata nuk lejuan që një ditë e vështirë t’u shkatërronte besimin, shpresën dhe lidhjen me Allahun.
Njeriu duhet të kujtojë se jeta nuk është një fotografi, por një film. Nuk mund ta gjykosh fundin e historisë nga një skenë e vetme. Shpesh Allahu është duke përgatitur diçka shumë më të madhe pikërisht në momentin kur ne mendojmë se gjithçka po shembet. Ajo që sot duket si pengesë, nesër mund të rezultojë bekimi më i madh i jetës sonë.
Prandaj, nëse sot po kalon një ditë të vështirë, mos e quaj jetën tënde të vështirë. Nëse sot ke dështuar, mos e quaj veten dështim. Nëse sot je rrëzuar, mos mendo se nuk do të ngrihesh më.
Një ditë nuk përcakton një jetë, ashtu si një natë nuk e ndalon lindjen e diellit. Besimtari ecën përpara me bindjen se çdo sprovë ka një urtësi, çdo lot ka një shpërblim dhe çdo vështirësi, me lejen e Allahut, është një shkallë që e afron më pranë Tij.
Sepse në fund, nuk janë ditët e lehta ato që formojnë karakterin e njeriut, por mënyra se si ai i përballon ditët e vështira duke mbajtur gjallë besimin, durimin dhe shpresën tek Allahu.

