Njeriu është krijuar me nevoja të shumta fizike, emocionale dhe shpirtërore. Në mesin e sfidave të jetës, ai përballet me shqetësime, frikë, pasiguri, humbje dhe sprova që ndikojnë drejtpërdrejt në gjendjen e tij mendore. Në kohën bashkëkohore, pavarësisht zhvillimit të teknologjisë dhe përmirësimit të kushteve materiale, ankthi, depresioni dhe stresi janë bërë ndër problemet më të përhapura. Kjo tregon se qetësia e mendjes nuk mund të arrihet vetëm përmes komoditetit material, por kërkon një burim më të thellë, më të qëndrueshëm dhe më hyjnor.

Islami e sheh qetësinë e mendjes si një begati që buron nga lidhja e fortë me Allahun. Kur’ani Famëlartë nuk kufizohet vetëm në dhënien e ligjeve dhe dispozitave, por është edhe udhëzues për zemrën, mendjen dhe shpirtin. Ai i mëson besimtarit se paqja e brendshme nuk varet nga mungesa e sprovave, por nga mënyra se si ai e ndërton marrëdhënien me Krijuesin e tij. Sa më e fortë të jetë kjo lidhje, aq më e madhe bëhet aftësia për të përballuar vështirësitë me durim, shpresë dhe besim.

Edhe Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij) ishte modeli më i përsosur i qetësisë, durimit dhe mbështetjes tek Allahu. Jeta e tij ishte e mbushur me sprova, por ai nuk e humbi kurrë besimin, shpresën dhe qetësinë shpirtërore. Përmes mësimeve dhe shembullit të tij, ai i udhëzoi besimtarët drejt një jete të ekuilibruar, ku zemra gjen prehje në përmendjen e Allahut dhe mendja çlirohet nga shqetësimet e panevojshme.

———————- – ———————-

Qetësia e mendjes është një nga begatitë më të mëdha që Allahu i Madhëruar i ka dhuruar njeriut. Ajo nuk është thjesht mungesa e shqetësimeve apo e problemeve, por një gjendje e thellë sigurie, prehjeje dhe besimi që buron nga lidhja e fortë me Krijuesin.

Njeriu është krijuar me një natyrë që kërkon paqe, siguri dhe lumturi, por shpesh ai i kërkon këto në vende të gabuara, duke menduar se pasuria, fama, pushteti apo kënaqësitë materiale mund ta mbushin boshllëkun e zemrës.

Megjithatë, historia dhe përvoja njerëzore tregojnë se shumë njerëz që kanë arritur suksesin material vazhdojnë të jetojnë me ankth, stres dhe pasiguri. Kjo ndodh sepse zemra e njeriut është krijuar për ta njohur Allahun dhe nuk gjen qetësi të plotë derisa të lidhet me Të.

Pikërisht për këtë arsye, Kur’ani Famëlartë e paraqet besimin si ilaçin më të madh për shqetësimet shpirtërore dhe mendore.

Allahu i Madhëruar na jep një nga premtimet më të bukura në Kur’an kur thotë: “Ata që besojnë dhe zemrat e tyre qetësohen me përmendjen e Allahut. Vërtet, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.” (Sure Er-Ra’d, ajeti 28).

Ky ajet përmbledh një realitet të madh shpirtëror: zemra nuk qetësohet me atë që është e përkohshme, por me Atë që është i Përjetshëm. Sa herë që besimtari përmend Allahun, lexon Kur’anin, fal namazin ose e kujton Atë me sinqeritet, zemra e tij çlirohet nga pesha e shqetësimeve dhe mbushet me shpresë.

Përmendja e Allahut nuk është vetëm një veprim i gjuhës, por një gjendje e vazhdueshme e zemrës, e cila e bën njeriun të ndihet i mbrojtur, i udhëzuar dhe i sigurt, edhe kur përballet me sprovat më të rënda.

Kur’ani nuk premton një jetë pa vështirësi, por premton se besimtari nuk do të mbetet vetëm përballë tyre.

Allahu i Madhëruar thotë: “Ne do t’ju sprovojmë me diçka nga frika, uria, pakësimi i pasurisë, jetëve dhe fryteve. Përgëzoji durimtarët.” (Sure El-Bekare, ajeti 155).

Këto fjalë na mësojnë se sprovat janë pjesë e pandashme e jetës dhe nuk janë shenjë e zemërimit të Allahut ndaj robit të Tij. Përkundrazi, ato janë një mundësi për pastrim, edukim dhe ngritje shpirtërore.

Menjëherë pas këtij ajeti, Allahu përshkruan gjendjen e besimtarëve të sinqertë duke thënë: “Ata që, kur i godet ndonjë fatkeqësi, thonë: ‘Ne jemi të Allahut dhe tek Ai do të kthehemi.'” (Sure El-Bekare, ajeti 156).

Kjo vetëdije se çdo gjë i përket Allahut dhe se çdo kthim është drejt Tij i jep njeriut një forcë të jashtëzakonshme psikologjike për të mos u thyer përballë vështirësive.

Në shumë raste, ankthi lind nga frika për të ardhmen ose nga dëshpërimi për atë që ka kaluar. Islami e mëson besimtarin të jetojë me besim tek Allahu, duke bërë përpjekjen e tij dhe duke ia lënë rezultatin Krijuesit.

Allahu thotë: “Kush mbështetet tek Allahu, Ai i mjafton atij.” (Sure Et-Talak, ajeti 3).

Ky është një prej parimeve më të mëdha të qetësisë mendore. Kur njeriu e kupton se Allahu është Zoti i çdo gjëje, se asnjë e mirë dhe asnjë e keqe nuk ndodh pa lejen e Tij, atëherë zemra nuk mbingarkohet nga frika dhe pasiguria.

Ajo vazhdon të punojë, të përpiqet dhe të planifikojë, por pa u robëruar nga ankthi për rezultatin. Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij) e ka shpjeguar këtë të vërtetë me fjalët: “Po të mbështeteshit tek Allahu ashtu siç duhet, Ai do t’ju furnizonte ashtu si furnizon zogjtë: dalin në mëngjes të uritur dhe kthehen në mbrëmje të ngopur.”

Ky hadith tregon se tevekkuli nuk do të thotë të heqësh dorë nga përpjekja, por të bashkosh punën me besimin e plotë tek Allahu.

Një tjetër burim i madh i qetësisë është vetë Kur’ani. Allahu i Madhëruar thotë: “Ne shpallim nga Kur’ani atë që është shërim dhe mëshirë për besimtarët.” (Sure El-Isra, ajeti 82). Kur’ani është shërim për zemrën nga dyshimet, për mendjen nga ankthi dhe për shpirtin nga boshllëku. Ai i kujton njeriut që jeta e kësaj bote është e përkohshme, ndërsa jeta e përtejme është e përjetshme.

Ky këndvështrim e ndihmon besimtarin të mos e shohë çdo humbje si fundin e jetës, por si një etapë të përkohshme në rrugëtimin drejt Allahut.

Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij) ishte shembulli më i përsosur i qetësisë dhe qëndrueshmërisë. Ai humbi prindërit që në fëmijëri, humbi bashkëshorten e tij besnike Hatixhen, xhaxhain mbrojtës Ebu Talib, u përndoq, u dëbua nga vendlindja dhe përjetoi beteja të shumta, por asnjëherë nuk e humbi besimin tek Allahu.

Edhe në momentet më të vështira ai i drejtohej namazit dhe lutjes. Për këtë arsye ai i thoshte Bilalit: “O Bilal, na jep qetësi me namaz.”Për Profetin (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij), namazi nuk ishte vetëm një detyrim fetar, por çasti kur zemra gjente prehjen më të madhe pranë Allahut.

Kur’ani gjithashtu e mëson besimtarin të mos bjerë në dëshpërim. Allahu i Madhëruar thotë: “Vërtet, me vështirësinë vjen lehtësimi. Pa dyshim, me vështirësinë vjen lehtësimi.” (Sure Esh-Sherh, ajetet 5–6).

Përsëritja e këtij premtimi nuk është rastësore; ajo synon të ngulitë në zemrën e besimtarit bindjen se asnjë vështirësi nuk është e përhershme. Pas çdo nate vjen agimi dhe pas çdo sprove Allahu krijon një rrugëdalje. Kjo shpresë e vazhdueshme është një nga shtyllat më të rëndësishme të shëndetit shpirtëror dhe mendor.

Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Sa e mrekullueshme është çështja e besimtarit! Çdo gjendje e tij është mirësi. Nëse e godet një e mirë, falënderon dhe kjo është mirë për të; nëse e godet një sprovë, duron dhe kjo është mirë për të.”

 Ky hadith i mëson besimtarit të mos jetë rob i rrethanave, por ta ndërtojë lumturinë e tij mbi besimin tek Allahu. Kështu, edhe sprova bëhet shkak shpërblimi, ndërsa begatia bëhet shkak falënderimi.

Të dashur vëllezër dhe motra!

Mund të thuhet se qetësia e mendjes në Islam nuk është një gjendje që arrihet vetëm përmes rehatisë materiale, por është fryt i një zemre që jeton me Allahun. Kur njeriu e mbush zemrën me besim, e ndriçon mendjen me Kur’an, e forcon shpirtin me namaz, e zbukuron jetën me durim dhe e mbështet çdo çështje tek Allahu, ai fiton një qetësi që nuk mund të blihet me pasuri dhe nuk mund të shkatërrohet nga sprovat.

Kjo është qetësia për të cilën flet Kur’ani, qetësia që e përjetoi Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij) dhe qetësia drejt së cilës duhet të synojë çdo besimtar. Në një botë të mbushur me shqetësime, pasiguri dhe sprova të shumta, kthimi tek Allahu mbetet rruga më e sigurt për ta gjetur paqen e vërtetë të zemrës dhe të mendjes.