Çfarë kërkon Kur’ani nga njeriu?

Në ajetin 57 të sures “Junus” Allahu i Madhëruar thotë:

“O ju njerëz! Me të vërtetë, ju ka ardhur nga Zoti juaj një këshillë/udhëzim, shërim për atë që gjendet në kraharorët tuaja, udhëzim dhe mëshirë për besimtarët.”

Në këtë ajet Allahu u drejtohet të gjithë njerëzve, jo vetëm një grupi të caktuar, dhe u tregon se prej Tij ka ardhur një dhuratë që synon të përmirësojë njeriun nga brenda dhe nga jashtë.

Kur njeriu e lexon Kur’anin me këtë vetëdije, çdo ajet bëhet një pasqyrë ku ai mund të shohë gjendjen e vet. Nëse është i zemëruar, ai gjen mësime për durimin. Nëse është i shqetësuar, gjen thirrje për t’u mbështetur tek Allahu. Nëse është i dëshpëruar, gjen premtime për mëshirën dhe shpresën.

Nëse është krenar dhe mendjemadh, gjen paralajmërime që e rikthejnë në përulësi. Nëse ka humbur drejtimin, gjen udhëzim. Nëse zemra e tij është bërë e rënduar nga problemet e kësaj bote, ai gjen në fjalën e Allahut një kujtesë se kjo jetë është e përkohshme dhe se tek Allahu është kthimi përfundimtar.

Ajeti përmend katër cilësi madhështore të Kur’anit:

E para: Këshillë dhe paralajmërim

Kur’ani e zgjon zemrën nga pakujdesia, e këshillon njeriun dhe e kujton për qëllimin e jetës, përgjegjësinë dhe kthimin tek Allahu.

E dyta: Shërim për atë që gjendet në kraharorë

Kur’ani shëron sëmundjet shpirtërore, si: dyshimin, dëshpërimin, arrogancën, zilinë, urrejtjen, lidhjen e tepruar me dynjanë dhe largimin nga Allahu. Ai nuk është vetëm informacion për t’u lexuar, por ilaç për t’u përjetuar dhe zbatuar.

E treta: Udhëzim

Kur njeriu nuk di cilën rrugë të zgjedhë, Kur’ani i jep parime dhe dritë për të dalluar të vërtetën nga e kota dhe të drejtën nga e padrejta.

E katërta: Mëshirë

Kur’ani e çon njeriun drejt mëshirës së Allahut, duke e pastruar, edukuar dhe afruar me Krijuesin.

Ky ajet i mrekullueshëm na tregon se marrëdhënia e njeriut me Kur’anin nuk duhet të kufizohet vetëm te leximi i fjalëve të tij. Kur’ani është një mesazh hyjnor që synon të depërtojë në thellësinë e qenies së njeriut, të ndikojë në zemrën e tij, të ndriçojë mendjen, të korrigjojë sjelljen dhe ta drejtojë atë drejt një jete më të pastër dhe më të afërt me Allahun.

 Prandaj, Allahu nuk e përshkruan Kur’anin vetëm si një libër që përmban urdhra dhe ndalesa, por përdor katër përshkrime jashtëzakonisht domethënëse si këshillë, shërim, udhëzim dhe mëshirë. Secila prej tyre zbulon një dimension të veçantë të ndikimit që Kur’ani mund të ketë mbi jetën e njeriut.

  • Mësimet e ajetit

Si të gjithë ajetet e Kur’anit të Shenjtë edhe ky ajet përmban mësime ndër të cilët janë:

Mësimi i parë: Kur’ani është mesazh për çdo njeri. Fillimi me “O ju njerëz!” e bën thirrjen gjithëpërfshirëse.

Mësimi i dytë: Sëmundjet më të rrezikshme nuk janë gjithmonë të dukshme. Zemra mund të ketë nevojë për shërim edhe kur trupi është i shëndetshëm.

Mësimi i tretë: Dituria e Allahut duhet të shndërrohet në udhëzim praktik. Të dish të vërtetën nuk mjafton nëse ajo nuk ndikon në sjellje.

Mësimi i katërt: Shërimi i brendshëm paraprin shumë prej ndryshimeve të jashtme. Kur pastrohet zemra, ndryshojnë edhe qëllimet, fjalët dhe veprat.

Mësimi i pestë: Udhëzimi dhe mëshira janë të lidhura. Allahu nuk na tregon vetëm rrugën, por na mëson një rrugë që çon drejt mëshirës së Tij.

Mësimi i gjashtë: Besimtari duhet ta kërkojë Kur’anin si ilaç. Jo vetëm ta recitojë, por të meditojë mbi të dhe ta zbatojë.

Mësimi i shtatë: Kur’ani bashkon këshillën, shërimin, udhëzimin dhe mëshirën. Pra, ai prek mendjen, zemrën, moralin dhe jetën e njeriut.

Të dashur vëllezër dhe motra!

Kur’ani është më shumë se një libër që qëndron në duart tona. Ai është një dritë që Allahu e ka vendosur në rrugën e njeriut për ta udhëhequr drejt së mirës. Ai vjen te zemra e lodhur për ta qetësuar, te zemra e plagosur për ta shëruar, te mendja e hutuar për ta ndriçuar dhe te shpirti i humbur për t’i treguar rrugën e kthimit tek Allahu.

Kur zemra humbet qetësinë, Kur’ani është shërim.

Kur mendja humbet drejtimin, Kur’ani është udhëzim.

Kur shpirti rëndohet nga gabimet, Kur’ani është këshillë.

Dhe kur njeriu kthehet sinqerisht tek Allahu, Kur’ani është mëshirë.

Ky ajet fisnik na mëson se problemi i njeriut nuk zgjidhet vetëm duke ndryshuar rrethanat rreth tij. Para së gjithash duhet të ndryshojë dhe të shërohet ajo që gjendet në zemrën e tij.

Në ajetin 11 të sures “Err-Rra’d” Allahu i Madhëruar thotë:

“…Allahu nuk e ndryshon gjendjen e një populli, derisa ata të ndryshojnë ç’kanë në vetvete.”

Sepse kur zemra lidhet me Fjalën e Allahut, ajo nuk mbetet më e njëjtë. Ajo fillon të shohë ndryshe, të mendojë ndryshe, të falë ndryshe dhe të shpresojë ndryshe. Dhe ndoshta kjo është një nga dhuratat më të mëdha të Kur’anit. Të na mësojë se, pavarësisht se sa e errët mund të duket rruga, për sa kohë që kemi Allahun dhe udhëzimin e Tij, drita nuk është larg.