Në mesin e dhuratave të mëdha që Allahu i Madhëruar i ka dhënë njerëzimit, asnjë nuk është më e ndritur, më e plotë dhe më udhëzuese sesa Kur’ani Famëlartë dhe Suneti i të Dërguarit të Tij të dashur (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij). Ato janë si dy burime të pastra që rrjedhin nga një oqean i përjetshëm mëshire dhe diturie hyjnore.
Kur’ani është Fjala e Allahut, shpallje e bekuar që ka zbritur për të ndriçuar zemrat, për të drejtuar mendjet dhe për të udhëhequr shpirtrat drejt qëllimit të tyre të vërtetë. Ndërsa Suneti është drita praktike e kësaj fjale, interpretimi i saj i gjallë dhe shembulli i saj i përkryer në jetën e njeriut. Pa to, bota do të ishte një vend i errët, ku njerëzimi do të endet në humbje dhe paqartësi dhe me to, çdo rrugë e errët ndriçohet dhe çdo shpirt gjen qetësinë.
Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Unë po ju lë dy gjëra të çmuara, nëse kapeni fort pas tyre nuk do të humbni kurrë: Librin e Allahut dhe Ehli Bejtin tim” (Bihar al-Anwar, vëll. 23).
Ky hadith, i njohur si hadithi i “Thekalejn”, është si një testament i përjetshëm që tregon se rruga e shpëtimit dhe e udhëzimit është e lidhur ngushtë me dy shtyllat: Kur’anin dhe Ehli Bejtin. Kur’ani është drita që ndriçon rrugën, ndërsa Ehli Bejti janë udhërrëfyesit që tregojnë se si duhet ecur në atë rrugë. Pa Kur’anin, rruga nuk shihet dhe pa Ehli Bejtin, rruga nuk kuptohet.
Kur’ani nuk është thjesht një tekst për t’u lexuar, por është një dritë që shndrit shpirtin dhe e udhëheq atë nga errësirat e paditurisë e të mëkatit drejt dritës së besimit, drejtësisë dhe mirësisë. Por kjo dritë ka nevojë për një bartës të saj, një shembull të gjallë që ta mishërojë në jetë çdo fjalë të saj. Ky bartës është i Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) dhe pasuesit e tij të pastër, Ehli Bejti i tij i ndershëm.
Allahu i Madhëruar në Librin e Tij fisnik thotë: “”Elif Lâm Râ. Këtë Libër ta kemi shpallur ty (o Muhamed), për t’i nxjerrë njerëzit, me lejen e Zotit të tyre, nga errësira në dritë, në rrugën e të Plotfuqishmit, të Denjit për çdo lavd” (Sure Ibrahim, ajeti 1).
Ky ajet i madhërishëm na e bën të qartë se Kur’ani nuk është thjesht një libër që lexohet, por një dritë që ndriçon rrugën e jetës së njeriut. Ai është udhëzues që e çon njeriun nga errësira e paditurisë, nga mëkatet dhe nga padrejtësia, drejt dritës së besimit, devotshmërisë dhe shpëtimit.
Kur’ani është fjala e Zotit, ndërsa Suneti është përkthimi i saj praktik. Imam Sadiku (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Morali i të Dërguarit të Allahut ishte Kur’ani” (Bihar al-Anwar, vëll. 16).
Profeti ishte ai që çdo ajet e ktheu në jetë, që çdo urdhër e zbatoi dhe çdo ndalesë e respektoi. Ai ishte njeriu që e shndërroi dritën e shpalljes në një realitet të prekshëm. Andaj, kush dëshiron ta jetojë Kur’anin duhet të ndjekë Sunetin e tij. Allahu e ka bërë të detyrueshme këtë ndjekje kur thotë: “O ju që keni besuar! Bindjuni All’llahut, bindjuni të Dërguarit dhe atyre që drejtojnë punët tuaja. Nëse nuk pajtoheni në ndonjë gjë, drejtojuni Allahut dhe të Dërguarit, nëse besoni Allahun dhe Ditën e Kiametit. Kjo për ju është më e mira dhe shpjegimi më i bukur.” (Sure En-Nisa, ajeti 59).
Drita e tij nuk fiket kurrë, sepse ajo është dritë e Allahut, dhe Allahu ka thënë: “Allahu është Drita e qiejve dhe e Tokës” (Sure En-Nur, ajeti 35).
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Unë po ju lë dy gjëra të çmuara, nëse kapeni fort pas tyre nuk do të humbni kurrë: Librin e Allahut dhe Ehli Bejtin tim” (Bihar al-Anwar, vëll. 23).
Ky hadith i njohur i “Thekalejn” është një udhëzim i drejtpërdrejtë për të gjithë besimtarët që rruga e shpëtimit është e lidhur fort me dy shtyllat: Kur’anin dhe Ehli Bejtin. Kur’ani është drita, ndërsa Ehli Bejti janë bartësit e saj, ata që e shpjeguan dhe e jetësuan atë në formën më të plotë. Pa njërin, tjetri nuk mund të kuptohet plotësisht.
Allahu thotë: “Ky Libër që kemi shpallur, është i bekuar, prandaj ndiqeni dhe druajuni kundërshtimit, në mënyrë që të mëshiroheni” (Sure El-En’am, ajeti 155).
Ndjekja e Kur’anit nënkupton ndjekjen e Sunetit të Profetit, sepse Profeti ishte mishërimi i gjallë i Kur’anit. Imam Sadiku (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Morali i të Dërguarit të Allahut ishte Kur’ani” (Bihar al-Anwar, vëll. 16).
Çdo fjalë e tij, çdo veprim dhe çdo miratim i tij është një dritë që udhëzon drejt kënaqësisë së Allahut.
Kur’ani nuk është dritë vetëm për kohën e zbritjes së tij, por është udhërrëfyes për çdo kohë dhe vend. Allahu ka thënë: “Ky Kuran është tregues i qartë, udhërrëfyes dhe mëshirë për njerëzit që kanë besim të patundur.” (Sure El-Xhathije, ajeti 20).
Kjo tregon se çdo gjeneratë, çdo popull dhe çdo zemër që kërkon të vërtetën mund ta gjejë atë te Kur’ani dhe Suneti i Profetit. Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Kur’ani është dritë që nuk shuhet kurrë, det i thellë që nuk shterohet dhe rrugë që nuk e gabon udhëtarin” (Bihar al-Anwar, vëll. 92).
Por për ta përfituar këtë dritë, duhet që zemra të jetë e pastër dhe e hapur. Allahu thotë: “A nuk ka ardhur koha për besimtarët e vërtetë, që zemrat e tyre të përulen para këshillave të Allahut dhe para së Vërtetës që Ai ka shpallur e të mos bëhen si ata, që iu është dhënë Libri më parë?! Me kalimin e një kohe të gjatë, zemrat e tyre u ngurtësuan dhe shumë syresh janë të pabindur.”(Sure El-Hadid, ajeti 16).
Zemrat e ngurta dhe të mbuluara nga mëkatet nuk e shohin dritën, ashtu siç sytë e verbër nuk e shohin diellin. Imam Bakiri (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Kur’ani është dëshmitar i gjallë për kë e lexon dhe vepron sipas tij, por bëhet dëshmitar kundër atij që e braktis” (Bihar al-Anwar, vëll. 92).
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka paralajmëruar: “Shembulli im dhe shembulli juaj është si ai i një grupi njerëzish që ndërtuan një anije. Kush hipi në të, shpëtoi, dhe kush e refuzoi, u mbyt” (Bihar al-Anwar, vëll. 22).
Kjo anije është Kur’ani dhe Suneti i tij i pastër. Kush ecën në këtë rrugë, ecën mbi një urë drite që e çon drejt Xhennetit. Imam Husejni (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Ne jemi flamujt e udhëzimit dhe drita e atyre që ecin në rrugë” (Bihar al-Anwar, vëll. 44).
Drita e Kur’anit nuk është vetëm teori, ajo është një udhëzues praktik për çdo aspekt të jetës, në marrëdhënie me familjen, me shoqërinë, në tregti, në gjykim dhe në adhurim. Allahu ka thënë: “Në të vërtetë, ky Kuran udhëzon drejt asaj që është më e mira dhe u jep lajmin e gëzuar besimtarëve, që bëjnë vepra të mira, se ata do të kenë shpërblim të madh” (Sure El-Isra, ajeti 9).
Imam Sadiku (paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Kush dëshiron të flasë me Allahun, le të lexojë Kur’anin” (Bihar al-Anwar, vëll. 92), duke na treguar se Kur’ani është një dialog i drejtpërdrejtë mes njeriut dhe Krijuesit të tij.
Kur’ani dhe Suneti nuk ndahen. Allahu urdhëron: “O ju që keni besuar! Bindjuni All’llahut, bindjuni të Dërguarit dhe atyre që drejtojnë punët tuaja…” (Sure En-Nisa, 59).
Udhëheqësit e drejtë janë Ehli Bejti, sepse ata e trashëguan dijen e Profetit dhe janë ruajtësit e dritës së tij.
Imam Aliu ka thënë: “Ehli Bejti im janë si yjet e qiellit: nëse njëri prej tyre humbet, një tjetër do ta zëvendësojë, dhe rruga nuk do të mbetet kurrë pa dritë” (Bihar al-Anwar, vëll. 36).
Drita e udhëzimit nuk është thjesht njohje, por ajo është zbatim. Profeti ka thënë: “Njeriu nuk do të lëvizë nga vendi i tij në Ditën e Gjykimit derisa të pyetet për diturinë e tij dhe çfarë bëri me të” (Bihar al-Anwar, vëll. 7).
Pra, njohja e Kur’anit dhe Sunetit duhet të shoqërohet me vepra, me moral të pastër dhe me qëndrueshmëri në të drejtën. Allahu ka thënë: “Kjo është rruga Ime e drejtë; prandaj ndiqeni e mos shkoni rrugëve të tjera që t’ju shmangin nga rruga e Tij. Kjo është ajo që ju porosit Ai për t’u ruajtur nga të këqijat.” (Sure El-En’am, ajeti 153).
Në fund, kush ecën në rrugën e Kur’anit dhe Sunetit është si ai që ecën në mes të natës me një pishtar të fuqishëm në dorë, i cili e ndriçon çdo hap dhe e mbron nga çdo rrezik.
Ky udhëtim përfundon në dritën e përhershme të Xhennetit, ku nuk ka më errësirë, frikë apo pikëllim.
Allahu premton: “Vërtet, ata që besojnë dhe bëjnë vepra të mira, Zoti i tyre do t’i udhëzojë në rrugë të drejtë, për shkak të besimit të tyre. Pranë tyre do të rrjedhin lumenj në kopshtet e kënaqësisë” (Sure Junus, ajeti 9).
Dhe ky është shpërblimi i atyre që u kapën fort pas dritës së udhëzimit e cila është rruga e Kur’anit dhe e Sunetit.