Kur flasim për Profetin Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!), nuk flasim vetëm për një figurë të madhe të historisë, por për një njeri që ndryshoi rrjedhën e historisë njerëzore përmes besimit, dijes, moralit dhe mëshirës.

 Ai erdhi në një shoqëri të përfshirë nga padrejtësia, ndarjet, injoranca dhe konfliktet, por nuk e filloi ndryshimin duke kërkuar vetëm të ndryshonte rregullat e jashtme të shoqërisë. Ai filloi nga vendi ku nis çdo ndryshim i vërtetë: nga zemra dhe ndërgjegjja e njeriut.

Mesazhi i tij i parë ishte një thirrje drejt Allahut dhe drejt një jete me kuptim. Ai i mësoi njeriut se nuk është krijuar pa qëllim dhe se jeta nuk duhet të udhëhiqet vetëm nga dëshirat, pasuria apo pushteti. Njeriu ka një përgjegjësi përpara Krijuesit dhe një përgjegjësi ndaj njerëzve që e rrethojnë.

Kur’ani i Shenjtë thotë: “O njerëz! Ne ju krijuam prej një mashkulli dhe një femre dhe ju bëmë popuj e fise që të njiheni ndërmjet jush. Më i nderuari prej jush tek Allahu është ai që është më i devotshëm.” (Sure El-Huxhurat, ajeti 13)

Ky ajet përmban një mesazh të fuqishëm për njerëzimin. Vlera e njeriut nuk përcaktohet nga pasuria, prejardhja, ngjyra, pozita apo fuqia. Ajo përcaktohet nga karakteri dhe devotshmëria. Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!) e shndërroi këtë parim në një realitet të gjallë. Ai i afroi njerëzit me njëri-tjetrin dhe u mësoi se dallimet mes tyre nuk duhet të bëhen arsye për krenari apo përçmim.

Një prej mjeteve më të fuqishme me të cilat Profeti ndryshoi shoqërinë ishte dija. Fjala e parë e shpalljes ishte: “Lexo!” (Sure El-Alak, ajeti 1). Kjo nuk është rastësi. Një shoqëri nuk mund të ndryshojë nëse njerëzit mbeten robër të injorancës. Dija i jep njeriut mundësinë të dallojë të vërtetën nga e pavërteta, drejtësinë nga padrejtësia dhe të mirën nga e keqja.

Profeti e ngriti dijen në një pozitë të veçantë dhe i mësoi njerëzit të kërkonin kuptimin, të mendonin dhe të mësonin. Ai nuk donte një shoqëri ku njerëzit thjesht ndiqnin verbërisht, por një shoqëri ku besimi shoqërohej me ndërgjegje dhe përgjegjësi.

Por dija, në mësimin profetik, nuk ishte vetëm grumbullim informacioni. Dija duhej të shndërrohej në vepër. Një njeri mund të dijë shumë, por nëse dija e tij nuk e bën më të drejtë, më të mëshirshëm dhe më të dobishëm për të tjerët, atëherë ai nuk e ka kuptuar plotësisht qëllimin e dijes.

Pikërisht këtu shfaqet një prej veçorive më të mëdha të misionit të Profetit: ai nuk synonte vetëm të edukonte mendjen, por edhe zemrën.

Ai i mësoi njerëzit të luten, por njëkohësisht i mësoi të jenë të drejtë. I mësoi të agjërojnë, por edhe të kontrollojnë zemërimin dhe dëshirat. I mësoi të japin sadaka, por edhe të mos e poshtërojnë atë që ndihmojnë. I mësoi të besojnë në Allahun, por edhe të sillen me mëshirë ndaj krijesave të Tij.

Kjo tregon se Islami, sipas mësimit profetik, nuk është vetëm një marrëdhënie mes njeriut dhe Zotit. Ai shfaqet edhe në mënyrën se si njeriu sillet me njerëzit.

Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!) i kushtoi rëndësi të veçantë familjes. Ai tregoi se mirësia e një njeriu nuk matet vetëm nga mënyra se si sillet jashtë shtëpisë, por edhe nga mënyra se si sillet me njerëzit më të afërt. Familja është vendi ku karakteri i vërtetë i njeriut shfaqet pa maska.

Ai u mësoi njerëzve të respektojnë prindërit, të kujdesen për fëmijët, të respektojnë gratë, të ndihmojnë të afërmit dhe të ruajnë lidhjet familjare. Këto mësime janë po aq të rëndësishme sot sa ishin atëherë, sepse edhe shoqëria moderne përballet me dobësimin e marrëdhënieve familjare dhe me një rritje të vetmisë njerëzore.

Një tjetër shtyllë e misionit profetik ishte drejtësia. Profeti nuk e shihte drejtësinë si një parim që zbatohej vetëm kur ishte në favorin tonë. Drejtësia kërkon që njeriu të jetë i drejtë edhe kur kjo është e vështirë, edhe kur përballë ka dikë që nuk e pëlqen.

Në një botë ku shpesh njerëzit kërkojnë drejtësi për veten, por harrojnë drejtësinë ndaj të tjerëve, mësimi profetik mbetet jashtëzakonisht aktual. Ai na mëson se besimi i vërtetë duhet të reflektohet edhe në mënyrën se si gjykojmë, flasim dhe marrim vendime.

Por ndoshta një prej dhuratave më të mëdha që Profeti i dha njerëzimit ishte shpresa.

Ai u foli njerëzve që kishin humbur shpresën. U tregoi atyre se mëshira e Allahut është më e madhe se gabimet e tyre dhe se njeriu mund të ndryshojë. Ai nuk i shihte njerëzit vetëm përmes së kaluarës së tyre. Ai shihte edhe mundësinë që ata të bëheshin më të mirë.

Kjo është një mësim shumë i rëndësishëm për kohën tonë. Sot shumë njerëz ndihen të gjykuar nga e kaluara e tyre, nga gabimet, dështimet dhe dobësitë. Mësimi profetik na kujton se gabimi nuk duhet të bëhet identiteti i njeriut. Për sa kohë që ekziston pendimi dhe dëshira për t’u përmirësuar, ekziston edhe mundësia e një fillimi të ri.

Profeti nuk ndërtoi një shoqëri vetëm me njerëz të përsosur. Ai edukoi njerëz të zakonshëm dhe i ndihmoi ata të bëheshin më të mirë. Kjo është një prej mrekullive të misionit të tij. Ai mori njerëz me karaktere, histori dhe dobësi të ndryshme dhe i bashkoi rreth një qëllimi të madh: adhurimit të Allahut dhe ndërtimit të një shoqërie të drejtë.

Prandaj, kur e shohim jetën e Profetit, duhet të kuptojmë se mesazhi i tij nuk i përket vetëm një kohe të largët. Ai na flet edhe sot.

Na flet kur përballemi me padrejtësinë. Na flet kur duhet të falim. Na flet kur kemi mundësi të ndihmojmë dikë. Na flet kur duhet të zgjedhim mes interesit personal dhe së drejtës. Na flet kur duhet të edukojmë fëmijët tanë. Na flet kur kemi nevojë për dije dhe kur kërkojmë një kuptim më të thellë të jetës.

Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!) nuk ndryshoi vetëm një brez. Ai ndryshoi mënyrën se si miliona njerëz e shohin njeriun, familjen, shoqërinë, dijen, drejtësinë dhe marrëdhënien me Allahun.

Prandaj, ndoshta pyetja më e rëndësishme që duhet t’i bëjmë vetes nuk është vetëm se sa shumë dimë për jetën e Profetit, por se sa shumë prej mësimeve të tij kemi lejuar të ndryshojnë jetën tonë.

Sepse misioni profetik nuk përfundon vetëm me njohjen e historisë së tij. Ai vazhdon çdo herë që një njeri zgjedh të jetë i drejtë në vend të padrejtësisë, të falë në vend të hakmarrjes, të ndihmojë në vend të indiferencës, të kërkojë dije në vend të injorancës dhe të sjellë shpresë në vend të dëshpërimit.

Dhe pikërisht këtu qëndron madhështia e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij!); ai nuk i mësoi njerëzit vetëm si të besojnë, por i mësoi si të bëhen njerëz më të mirë.

Nëse morali i tij do të jetonte më shumë në zemrat tona, familjet tona do të kishin më shumë paqe, shoqëria jonë do të kishte më shumë drejtësi dhe marrëdhëniet tona do të kishin më shumë mëshirë.

Ky është mesazhi i Profetit që nuk i përket vetëm së kaluarës. Është një mesazh për ne.