Kur mendojmë për Profetin Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!), shpesh mendojmë për një figurë të madhe historike, për njeriun që solli Kur’anin, për të Dërguarin e Allahut që ndryshoi historinë e njerëzimit. Por Profeti nuk ishte vetëm ai që i përcolli njerëzimit shpalljen. Ai ishte një baba për Umetin, një mësues, një udhërrëfyes, një këshillues dhe një mëshirë që Allahu ia dhuroi njerëzimit.
Allahu i Madhëruar thotë: “Ne nuk të kemi dërguar ty veçse si mëshirë për botët.”(Sure El-Enbija, ajeti 107)
Kjo mëshirë nuk ishte vetëm për njerëzit që jetuan në kohën e tij. Ishte një mëshirë për çdo brez, për çdo zemër dhe për çdo njeri që do të vinte pas tij. Prandaj, kur dëgjojmë fjalët e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!), duhet t’i dëgjojmë sikur po i drejtohen neve. Sepse Umeti i tij nuk është vetëm Umeti i një kohe të kaluar. Është një përgjegjësi që vazhdon.
Profeti e donte Umetin e tij. Ai shqetësohej për të ardhmen e tij. Ai nuk kërkonte pasuri, pushtet apo lavdi. Ai kërkonte që njerëzit të shpëtonin. Kur’ani e përshkruan këtë dashuri të jashtëzakonshme:
“Me të vërtetë, ju ka ardhur një i Dërguar nga mesi juaj. Atij i vjen rëndë për vuajtjet tuaja, kujdeset për ju dhe është i mëshirshëm e i dhembshur ndaj besimtarëve.”
(Sure Et-Teube, ajeti 128)
Mendoni pak për këtë ajet. Profeti shqetësohej për ne. Për njerëzit që nuk i kishte parë kurrë. Për njerëzit që do të lindnin shekuj pas tij. Për njerëzit që do të përballeshin me sprova që ai nuk i kishte përjetuar. Për ne që sot jetojmë në një botë të mbushur me sprova, me materializëm, me përçarje, me egoizëm dhe me largim nga vlerat shpirtërore.
Dhe sikur Profeti të ishte sot mes nesh, çfarë do të na thoshte?
Ndoshta do të na kujtonte se feja nuk është vetëm fjalë. Nuk është vetëm të flasim për Allahun, ndërkohë që zemrat tona janë larg Tij. Nuk është vetëm të mbajmë emrin e Islamit, ndërkohë që sjellja jonë i lëndon njerëzit. Nuk është vetëm të dimë shumë, por të jetojmë atë që dimë. Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) na mësoi se besimi i vërtetë shihet në sjellje.
Ai na mësoi të jemi të drejtë edhe kur drejtësia është kundër nesh. Të falim edhe kur kemi të drejtë të zemërohemi. Të ndihmojmë të dobëtin edhe kur askush nuk na sheh. Të mos e poshtërojmë të varfrin. Të mos e mashtrojmë tjetrin. Të mos e tradhtojmë amanetin. Të mos e përdorim gjuhën për të shkatërruar nderin e njerëzve.
Sepse një Umet nuk ndërtohet vetëm me ndërtesa, institucione dhe pasuri. Një Umet ndërtohet me njerëz të mirë.
Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) ka thënë:
“Më i miri prej jush është ai që ka moralin më të mirë.”
Kjo është një fjalë që duhet ta dëgjojmë shumë fort në kohën tonë. Sepse sot shumë njerëz e matin suksesin me pasuri, me famë, me numrin e ndjekësve, me pozitën dhe me atë se sa njerëz i njohin. Por Profeti na jep një tjetër standard, i cili është morali.
Sa i vlefshëm je kur askush nuk të sheh? Sa i drejtë je kur mund të fitosh duke mashtruar? Sa i butë je kur ke pushtet mbi dikë? Sa fal kur ke mundësi të hakmerresh? Sa e ruan gjuhën kur mund të përhapësh një sekret? Këtu shfaqet karakteri i vërtetë i besimtarit.
Dhe Profeti nuk e ndërtoi Umetin vetëm duke u folur njerëzve për adhurimin ndaj Allahut. Ai ndërtoi marrëdhëniet mes tyre. Ai i mësoi njerëzit se besimtari nuk mund të jetojë vetëm për veten.
Ai ka thënë: “Nuk është besimtar ai që fle i ngopur ndërkohë që fqinji i tij është i uritur.”
Sot mund të kemi ushqim në tavolinë, një shtëpi të bukur, një telefon të shtrenjtë dhe shumë gjëra materiale, por pyetja e Profetit është: A e ke harruar njeriun pranë teje?
Ndoshta dikush pranë nesh nuk ka nevojë për para. Ndoshta ka nevojë për një fjalë. Ndoshta ka nevojë që dikush ta dëgjojë. Ndoshta ka nevojë të mos ndihet vetëm. Ndoshta një njeri është duke luftuar një betejë që ne nuk e shohim.
Prandaj, Umeti i Muhamedit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) duhet të jetë një Umet mëshire.
Allahu thotë: “Dhe kapuni të gjithë fort pas litarit të Allahut dhe mos u përçani.”
(Sure Ali Imran, ajeti 103)
Kjo është një nga plagët më të mëdha të Umetit: përçarja.
Ne mund të kemi dallime në mendime, në mënyrën e të kuptuarit të disa çështjeve dhe në shumë çështje të tjera, por nuk duhet ta humbasim njerëzoren, moralin dhe drejtësinë. Nuk duhet ta kthejmë fenë në arsye për urrejtje. Nuk duhet ta përdorim emrin e Allahut për të poshtëruar njëri-tjetrin.
Profeti erdhi për t’i bashkuar zemrat.
Ai erdhi për t’u mësuar njerëzve se një njeri nuk bëhet më i madh duke e ulur tjetrin.
Ai erdhi për të shkatërruar krenarinë e rreme, racizmin, padrejtësinë dhe arrogancën.
Në Islam nuk është pasuria ajo që e bën njeriun të madh. Nuk është prejardhja. Nuk është pozita. Nuk është pamja. Madhështia është në devotshmëri dhe në moral.
Dhe nëse duam të kuptojmë se çfarë Umeti dëshironte Profeti, duhet të shikojmë edhe tek ata që ai i deshi, i edukoi dhe i la si udhërrëfim për njerëzit.
Ehli Bejti (a.s) ishte zemra e Profetit. Në traditën islame, dashuria dhe lidhja me Ehli Bejtin nuk është thjesht një çështje emocionale; ajo lidhet me ndjekjen e moralit, dijes dhe udhëzimit që ata përcollën.
Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) ka thënë:
“Po ju lë mes jush dy gjëra të çmuara: Librin e Allahut dhe Ehli Bejtin tim. Nëse kapeni fort pas tyre, nuk do të humbni kurrë.”
Ky mesazh na kujton se Umeti ka nevojë për dy burime të mëdha: Kur’anin dhe udhëzimin e Ehli Bejtit.
Kur’ani na jep dritën. Ehli Bejti na mëson se si ta jetojmë atë dritë.
Dashuria e vërtetë për Profetin nuk është vetëm të thuash se e do. Dashuria për të është të përpiqesh të bëhesh siç ai dëshironte të bëhej Umeti i tij.
Nëse Profeti ishte i mëshirshëm, edhe ne duhet të jemi të mëshirshëm. Nëse ai ishte i drejtë, edhe ne duhet të jemi të drejtë. Nëse ai falte, edhe ne duhet të mësojmë të falim. Nëse ai kujdesej për jetimin, të varfrin dhe të dobëtin, edhe ne duhet të kujdesemi. Nëse ai e ruante gjuhën nga padrejtësia, edhe ne duhet ta ruajmë. Nëse ai e donte dijen, edhe ne duhet ta kërkojmë atë. Ky është mesazhi i vërtetë i Profetit për Umetin.
Dhe ndoshta sot, më shumë se kurrë, kemi nevojë ta dëgjojmë këtë mesazh.
Sepse jetojmë në një kohë ku njerëzit komunikojnë më shumë se kurrë, por shpesh kuptohen më pak. Kemi mijëra miq virtualë, por shumë njerëz ndihen të vetmuar. Kemi shumë informacion, por pak urtësi. Kemi shumë zëra, por pak dëgjim. Kemi shumë fjalë për fenë, por ndonjëherë pak reflektim mbi të.
Prandaj duhet të kthehemi te fjala e Profetit.
Të kthehemi te Kur’ani. Të kthehemi te morali. Të kthehemi te familja. Të kthehemi te mëshira. Të kthehemi te drejtësia. Të kthehemi te Ehli Bejti (a.s). Dhe mbi të gjitha, të kthehemi te Allahu.
Profeti nuk kërkoi një Umet që vetëm ta përmendte emrin e tij. Ai kërkoi një Umet që ta vazhdonte misionin e tij: një Umet që të sillte drejtësi aty ku kishte padrejtësi, dritë aty ku kishte errësirë, shpresë aty ku kishte dëshpërim dhe mëshirë aty ku zemrat ishin bërë të ashpra.
Prandaj, le ta pyesim veten sot: Nëse Profeti do të shikonte jetën time, a do të ishte i kënaqur me mënyrën se si sillem me njerëzit?
A do të ishte i kënaqur me mënyrën se si flas? Me mënyrën se si sillem me familjen? Me mënyrën se si sillem me të varfrin? Me mënyrën se si reagoj kur dikush më bën padrejtësi? Me mënyrën se si e përdor pasurinë, dijen dhe kohën time? Këto janë pyetjet që duhet të na shqetësojnë. Sepse një ditë do të largohemi nga kjo botë. Pasuria do të mbetet. Pozita do të mbetet. Emri do të mbetet pas nesh. Por ajo që do të marrësh me vete është ajo që ke ndërtuar në shpirt.
Prandaj, le të mos jemi thjesht njerëz që e përmendin Profetin.
Le të jemi njerëz që e ndjekin atë. Le të mos themi vetëm se e duam Muhamedin (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!). Le ta tregojmë këtë dashuri me moralin tonë. Me durimin tone, me drejtësinë tone, me mëshirën tone, me respektin ndaj prindërve, me kujdesin ndaj familjes, me ndihmën ndaj të varfrit, me mbrojtjen e të padrejtësuarit, me faljen ndaj atij që na ka lënduar, me largimin nga mëkati edhe kur askush nuk na sheh. Ky është Umeti që do Profeti.
Një Umet që nuk thyhet nga dallimet, por forcohet nga drejtësia. Një Umet që nuk e përdor fenë për të urryer, por për të udhëzuar. Një Umet që nuk e harron të dobëtin. Një Umet që e mban Kur’anin në zemër dhe moralin e Profetit në jetën e përditshme. Dhe në fund, le ta bëjmë këtë lutje:
“O Allah, na bëj prej atyre që e duan Profetin Muhamedin (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) me një dashuri të sinqertë. Na bëj prej atyre që e ndjekin rrugën e tij, që e respektojnë Kur’anin dhe që e duan Ehli Bejtin e tij të pastër.
O Allah, pastroji zemrat tona nga urrejtja, zilia, mendjemadhësia dhe padrejtësia.
Na jep moral të mirë, zemër të butë dhe gjuhë të pastër. Na bëj njerëz që sjellin paqe dhe jo përçarje, shpresë dhe jo dëshpërim, drejtësi dhe jo padrejtësi. Dhe kur të vijë dita që të takohemi me të Dërguarin Tënd, bëna prej atyre për të cilët ai mund të thotë: “Ky është prej Umetit tim.” Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi Muhamedin dhe mbi familjen e tij të pastër.
O Allah, na bashko me Muhamedin dhe Ehli Bejtin e tij në këtë botë me dashuri dhe në botën tjetër me ndërmjetësimin dhe mëshirën Tënde. Amin.”

