Falënderimi i takon Allahut, Zotit të botëve, Krijuesit të qiejve dhe të tokës, i Cili me urtësinë dhe fuqinë e Tij krijoi gjithçka që ekziston. Çdo gjë që shohim rreth nesh, nga galaktikat e pafundme deri te grimcat më të vogla, janë shenja të madhështisë së Tij. Njeriu, kur vështron krijesat e Allahut me zemër të hapur dhe mendje të kthjellët, kupton se asgjë nuk është krijuar pa qëllim dhe pa urtësi. Krijesat e Zotit janë argumente të gjalla që dëshmojnë për ekzistencën, fuqinë, diturinë dhe mëshirën e Tij.

Kur’ani i Shenjtë e fton vazhdimisht njeriun të meditojë mbi krijimin e qiejve dhe të tokës. Allahu i Madhëruar thotë:

“Me të vërtetë, në krijimin e qiejve dhe të tokës, në ndërrimin e natës dhe të ditës, ka shenja për njerëzit e mençur.” (Sure Ali Imran, ajeti 190)

Ky ajet na mëson se universi nuk është rezultat i rastësisë, por një krijim i përkryer i Allahut. Rregulli i pandryshueshëm i yjeve, lëvizja e planetëve, alternimi i ditës dhe natës, të gjitha tregojnë se ekziston një Krijues i Gjithëfuqishëm që drejton çdo gjë me urtësi.

Një nga krijesat më të mrekullueshme të Allahut është vetë njeriu. Allahu e krijoi atë nga balta dhe i dha shpirt prej mëshirës së Tij. Allahu i Madhëruar thotë:

“Ne e kemi krijuar njeriun në formën më të bukur.” (Sure Tin, ajeti 4)

Njeriu është pajisur me mendje, ndërgjegje dhe aftësi për të dalluar të mirën nga e keqja. Kjo e bën atë të veçantë ndër krijesat. Megjithatë, madhështia e njeriut nuk qëndron vetëm në pamjen e tij, por në aftësinë për të njohur Zotin dhe për ta adhuruar Atë. Sa më shumë që njeriu reflekton mbi veten e tij, aq më shumë e kupton fuqinë e Krijuesit.

Një tjetër kategori e krijesave të Allahut janë kafshët. Edhe ato janë shenja të urtësisë hyjnore. Allahu thotë:

“Nuk ka asnjë gjallesë në tokë dhe asnjë shpend që fluturon me krahët e tij, veçse janë bashkësi si ju.” (Sure En’am, ajeti 38)

Ky ajet na mëson se edhe kafshët kanë jetën, organizimin dhe rolin e tyre në krijim dhe feja e pastër islame na urdhëron t’i trajtojmë ato me mëshirë dhe drejtësi.

Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka treguar se Allahu shpërblen edhe një njeri që i jep ujë një kafshe të etur, ndërsa dënon atë që i shkakton padrejtësi.

Gjithashtu, malet, detet, lumenjtë, pyjet dhe bimët janë nga krijesat e Allahut që shërbejnë për dobinë e njeriut. Allahu thotë:

“A nuk e sheh se Allahu zbret ujë nga qielli dhe me të nxjerr fruta të llojeve të ndryshme?” (Sure Fatir, ajeti 27)

Çdo pemë që jep fryte, çdo lule që çel, çdo pikë shiu që bie mbi tokë është një shenjë e mëshirës së Allahut. Nëse njeriu do të reflektonte mbi këto mirësi, zemra e tij do të mbushej me falënderim dhe dashuri ndaj Krijuesit.

Ndër krijesat e Allahut janë edhe engjëjt, të cilët janë krijuar nga drita dhe janë gjithmonë të bindur ndaj urdhrave të Tij. Allahu thotë:

“Ata nuk e kundërshtojnë Allahun në atë që Ai i urdhëron dhe veprojnë atë që urdhërohen.” (Sure Tahrim, ajeti 6)

Engjëjt kanë detyra të ndryshme, disa regjistrojnë veprat e njerëzve, disa sjellin shpalljen, ndërsa të tjerë janë të ngarkuar me çështje të universit sipas urdhrit të Allahut. Ekzistenca e tyre është pjesë e besimit islam dhe na kujton se bota nuk kufizohet vetëm në atë që shohin sytë tanë.

Kur’ani i Shenjtë e fton vazhdimisht njeriun që të mos e kalojë jetën duke parë botën përreth vetëm me sytë e trupit, por edhe me sytë e zemrës dhe të mendjes. Ai e nxit njeriun të reflektojë mbi krijimin, mbi rregullin e universit dhe mbi mrekullitë që gjenden si në natyrë, ashtu edhe në vetveten e tij. Allahu i Madhëruar thotë:

“Dhe në tokë ka argumente për ata që janë të bindur, po edhe në vetveten tuaj. A nuk shihni?” (Sure Dharijat, ajetet 20-21).

Këto ajete na mësojnë se shenjat e Allahut nuk gjenden vetëm në qiejt e pafund, në malet madhështore apo në detet e thella, por edhe brenda vetë qenies sonë. Trupi i njeriut është një univers më vete, i mbushur me mrekulli të panumërta. Zemra rreh pa pushim ditë e natë duke furnizuar çdo pjesë të trupit me gjak; mushkëritë marrin frymë pa u lodhur; sytë dallojnë miliona ngjyra dhe forma; veshët perceptojnë tinguj të ndryshëm, ndërsa truri koordinon me saktësi të jashtëzakonshme çdo lëvizje dhe mendim.

Sa më shumë që njeriu mediton mbi këto mirësi dhe mbi këtë harmoni të përsosur, aq më tepër bindet se një sistem kaq i ndërlikuar nuk mund të jetë rezultat i rastësisë, por i urtësisë dhe fuqisë së pakufishme të Allahut.

Në të njëjtën mënyrë, edhe natyra përreth nesh flet vazhdimisht për Krijuesin e saj. Lindja dhe perëndimi i diellit, ndërrimi i stinëve, lëvizja e yjeve në hapësirë, rënia e shiut që ringjall tokën e vdekur dhe rritja e bimëve nga një farë e vogël janë argumente që dëshmojnë për ekzistencën e një Krijuesi të Gjithëditur dhe të Gjithëfuqishëm. Çdo krijesë, sado e vogël apo e madhe të jetë, bart në vetvete vulën e urtësisë hyjnore.

Pikërisht këtë të vërtetë e ka shprehur bukur Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të), kur ka thënë:

“Krijesat dëshmojnë për ekzistencën e Allahut dhe urtësinë e Tij, edhe pse janë të heshtura.”

Ky mësim na kujton se e gjithë bota është si një libër i hapur për atë që dëshiron të lexojë shenjat e Allahut. Edhe pse krijesat nuk flasin me fjalë, forma, rregulli dhe funksioni i tyre janë një dëshmi e vazhdueshme për Krijuesin e tyre.

Një lule që çel, një zog që fluturon, një foshnjë që vjen në jetë apo një yll që ndriçon në qiell, të gjitha shpallin me gjuhën e ekzistencës së tyre madhështinë e Allahut.

Po ashtu, Imam Xhafer Sadiku (Paqja qoftë mbi të) ka thënë:

“Çuditem me atë që sheh krijimin e Allahut dhe pastaj dyshon në fuqinë e Tij.” (Bihar al-Anwar).

Kjo thënie na fton të mendojmë thellë mbi realitetin që na rrethon. Si mund të shohë njeriu këtë rend të mrekullueshëm në univers, këtë saktësi në ligjet e natyrës dhe këtë kompleksitet në krijimin e vetvetes, e megjithatë të dyshojë në fuqinë e Allahut? Në fakt, çdo zbulim i ri shkencor, larg nga mohimi i Krijuesit, zbulon edhe më shumë mrekullitë e krijimit të Tij.

Sa më shumë që shkenca depërton në sekretet e universit, në strukturën e qelizës, në përmasat e galaktikave apo në ligjet që drejtojnë natyrën, aq më qartë shfaqet madhështia, urtësia dhe përsosmëria e Allahut të Madhëruar. Për këtë arsye, besimtari sheh në çdo krijesë një shenjë që e afron më shumë me Zotin dhe e forcon bindjen e tij në fuqinë dhe mëshirën e Tij të pakufishme.

Të dashur vëllezër dhe motra!

Krijesat e Allahut janë pasqyra të fuqisë, diturisë dhe mëshirës së Tij. Qiejt, toka, malet, detet, kafshët, bimët, engjëjt, xhinët dhe vetë njeriu janë shenja që tregojnë madhështinë e Krijuesit. Besimtari i vërtetë nuk i sheh këto krijesa vetëm si pjesë të natyrës, por si argumente që e afrojnë me Allahun.

Sa më shumë që njeriu mediton mbi krijesat e Zotit, aq më shumë forcohet besimi i tij dhe aq më shumë e kupton se çdo gjë në këtë univers është krijuar me urtësi, masë dhe qëllim. Prandaj, detyra jonë është ta njohim Allahun përmes krijesave të Tij, ta falënderojmë për mirësitë e panumërta dhe ta adhurojmë Atë me sinqeritet e përkushtim.

MA.Isra Merja