(Bazuar në temat e Xhuzit 21 të Kur’anit Famëlartë, veçanërisht në Suren Er-Rum)

Allahu i Madhëruar e ka krijuar njeriun me aftësinë për të menduar, për të vëzhguar dhe për të nxjerrë mësime nga gjithçka që e rrethon. Kur’ani Famëlartë nuk i drejtohet vetëm emocioneve të njeriut, por edhe mendjes së tij, duke e ftuar vazhdimisht që të meditojë mbi universin, mbi tokën, mbi qiellin dhe mbi vetë qenien e tij.

Një nga temat më të bukura që trajtohet në xhuzin e 21-të të Kur’anit Famëlartë, është thirrja për të reflektuar mbi shenjat e Allahut në krijim. Në shumë ajete të Sures Er-Rum, Allahu përmend argumente të qarta që dëshmojnë fuqinë, urtësinë dhe mëshirën e Tij. Kjo temë është jashtëzakonisht e rëndësishme, sepse sa më shumë që njeriu e njeh krijimin, aq më shumë e njeh Krijuesin.

Kur’ani e fton njeriun të mos kalojë pranë mrekullive të universit me indiferencë. Shumë njerëz e shohin lindjen e diellit, rënien e shiut, alternimin e natës dhe ditës apo lulëzimin e tokës si ngjarje të zakonshme, ndërsa besimtari i sheh ato si shenja të Allahut. Ai kupton se pas çdo dukurie qëndron një urtësi dhe një fuqi e pakufishme. Allahu thotë:

“Dhe nga argumentet e Tij është krijimi i qiejve dhe i tokës, si dhe dallimi i gjuhëve dhe i ngjyrave tuaja. Me të vërtetë, në këto ka argumente për ata që dinë.” (Sure Er-Rum, ajeti 22)

Ky ajet na kujton se vetë larmia njerëzore është një mrekulli. Miliona njerëz jetojnë në tokë, por secili ka një fytyrë të veçantë, një gjuhë të veçantë dhe një personalitet unik. Askush nuk është identik me tjetrin.

Kjo shumëllojshmëri nuk është rastësi, por një shenjë e fuqisë krijuese të Allahut. Kur njeriu mediton mbi këtë fakt, zemra e tij mbushet me respekt dhe madhërim për Krijuesin.

Një tjetër shenjë e madhe që përmendet në këtë sure është krijimi i bashkëshortëve dhe dashuria që Allahu vendosi ndërmjet tyre. Ai thotë:

“Dhe nga argumentet e Tij është që për ju krijoi nga vetë lloji juaj bashkëshorte, që të gjeni prehje tek ato, dhe bëri ndërmjet jush dashuri dhe mëshirë. Vërtet, në këtë ka argumente për njerëzit që mendojnë.” (Sure Er-Rum, ajeti 21)

Familja është një nga mrekullitë më të mëdha të jetës njerëzore. Dashuria e sinqertë ndërmjet bashkëshortëve, kujdesi për fëmijët dhe lidhjet familjare nuk mund të maten me pasuri materiale. Ato janë dhurata hyjnore. Kur njeriu reflekton mbi këtë realitet, kupton se Allahu nuk e ka krijuar jetën pa qëllim, por e ka mbushur atë me mëshirë dhe urtësi.

Përveç kësaj, lidhja bashkëshortore është një nga shembujt më të qartë të mëshirës së Allahut ndaj robërve të Tij. Dy njerëz që më parë nuk njiheshin me njëri-tjetrin bëhen pjesë e pandashme e jetës së njëri-tjetrit, ndajnë gëzimet dhe vështirësitë, ndërtojnë një familje dhe mbështesin njëri-tjetrin në rrugëtimin e jetës.

Kjo afërsi shpirtërore dhe emocionale nuk mund të shpjegohet vetëm me faktorë materialë, por është një begati që Allahu e vendos në zemrat e njerëzve. Prandaj, ruajtja e harmonisë familjare dhe respekti ndërmjet bashkëshortëve konsiderohen vlera të mëdha në Islam.

Gjithashtu, familja është institucioni i parë ku njeriu mëson virtytet, moralin dhe dashurinë për Zotin. Brenda saj formohen karakteret e brezave të ardhshëm dhe ndërtohet një shoqëri e shëndoshë.

Kur marrëdhëniet familjare mbështeten në besim, respekt dhe mëshirë, ato bëhen burim qetësie dhe lumturie për të gjithë anëtarët e saj. Për këtë arsye, Kur’ani e paraqet familjen jo vetëm si një nevojë njerëzore, por edhe si një nga shenjat e mëdha të urtësisë dhe kujdesit hyjnor ndaj njerëzimit.

Po ashtu, Allahu tërheq vëmendjen tonë drejt natyrës dhe ndryshimeve që ndodhin në të. Ai thotë:

“Dhe nga argumentet e Tij është se Ai ju tregon vetëtimën për frikë dhe shpresë, dhe lëshon ujë nga qielli me të cilin e ringjall tokën pas vdekjes së saj. Në këtë ka argumente për njerëzit që kuptojnë.” (Sure Er-Rum, ajeti 24)

Sa herë që toka thahet dhe duket sikur ka humbur jetën, Allahu dërgon shiun dhe ajo gjallërohet përsëri. Bimët mbijnë, pemët lulëzojnë dhe jeta rikthehet.

Kur’ani e përdor këtë shembull për të na kujtuar ringjalljen pas vdekjes. Ashtu si Allahu e ringjall tokën e vdekur, Ai do t’i ringjallë edhe njerëzit në Ditën e Gjykimit. Për besimtarin, çdo shi që bie nga qielli është një përkujtim i fuqisë së Allahut dhe i jetës së përtejme.

Një nga problemet më të mëdha të njeriut modern është se ai është mësuar me mrekullitë e krijimit dhe nuk i vëren më ato. Ai sheh qiellin, por nuk mendon se kush e mban atë pa shtylla. Ai sheh detet, por nuk reflekton mbi urtësinë e Krijuesit që i vendosi kufij ujërave. Ai sheh lindjen e një fëmije, por nuk mendon për mrekullinë e krijimit të tij. Kur’ani kërkon që njeriu të dalë nga kjo gjendje pakujdesie dhe të meditojë.

Allahu gjithashtu e fton njeriun të reflektojë mbi vetveten. Trupi i njeriut është një univers më vete. Zemra rreh pa pushim, mushkëritë marrin frymë vazhdimisht dhe miliarda qeliza punojnë në harmoni të përsosur. Njeriu nuk ka asnjë kontroll mbi shumicën e këtyre proceseve, megjithatë jeta vazhdon. Kjo tregon se ekziston një Fuqi që kujdeset për të. Kur’ani thotë:

“Prandaj drejtoje fytyrën tënde kah feja e drejtë, natyra në të cilën Allahu i krijoi njerëzit.” (Sure Er-Rum, ajeti 30)

Ky ajet na mëson se njohja e Allahut është e lidhur ngushtë me natyrën e pastër njerëzore. Çdo njeri në thellësi të zemrës së tij ndien nevojën për Krijuesin. Edhe kur largohet nga feja, zemra e tij vazhdon të kërkojë kuptim, qetësi dhe qëllim. Kjo është pjesë e natyrës me të cilën Allahu e ka krijuar njeriun.

Një tjetër mësim i rëndësishëm që del është lidhja midis veprave të njerëzve dhe gjendjes së botës. Allahu thotë:

“Për shkak të veprave të njerëzve janë shfaqur çrregullime në tokë dhe në det, që Ai t’i bëjë të shijojnë një pjesë të asaj që kanë punuar, që ndoshta të kthehen.” (Sure Er-Rum, ajeti 41)

Ky ajet na kujton se mëkatet dhe padrejtësitë nuk mbeten pa pasoja. Kur njerëzit largohen nga drejtësia, shfaqen konflikte, padrejtësi, varfëri dhe shumë probleme të tjera. Kur shoqëria largohet nga udhëzimi hyjnor, ajo humbet ekuilibrin e saj.

Megjithatë, Allahu e lë derën e pendimit të hapur. Qëllimi i këtyre sprovave është që njeriu të zgjohet dhe të kthehet tek Zoti i tij.

Kur besimtari mediton mbi këto ajete, ai e kupton se e gjithë bota është një libër i hapur i shenjave hyjnore. Çdo pemë, çdo yll, çdo pikë shiu dhe çdo frymëmarrje dëshmon për ekzistencën e Allahut.

Prandaj, Kur’ani nuk kërkon vetëm leximin e fjalëve të tij, por edhe leximin e universit. Besimtari duhet të jetë një njeri që sheh përtej pamjes së jashtme të gjërave dhe zbulon urtësinë që Allahu ka vendosur në to.