Ka çaste kur njeriu ndien se zemra i është rënduar. Ditët kalojnë me ritëm të shpejtë, angazhimet shtohen, sprovat e lodhin shpirtin dhe, pa e kuptuar, zemra fillon të largohet nga përkujtimi i Allahut.
Në ato momente, nuk është pasuria ajo që e ringjall shpirtin, as fama apo kënaqësitë e kësaj bote. Ajo që e zgjon zemrën është një fjalë e sinqertë, një ajet i Kur’anit, një këshillë e Profetit Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ose një urtësi e Imamëve të Ehli Bejtit (Paqja qoftë mbi ta).
Kur’ani nuk është thjesht një libër për t’u lexuar, por një mesazh për t’u jetuar. Çdo ajet është një thirrje për zemrën, një kujtesë për mendjen dhe një dritë për shpirtin. Allahu nuk na flet vetëm për të na informuar, por për të na ndryshuar. Sa herë që besimtari e lexon Kur’anin me zemër të hapur, ai gjen në të përgjigje për shqetësimet e tij, forcë për sprovat dhe shpresë për të ardhmen.
Allahu i Madhëruar thotë:
“A nuk ka ardhur koha që zemrat e besimtarëve të përulen ndaj përkujtimit të Allahut dhe ndaj së vërtetës që është shpallur?” (Kur’ani, 57:16)
Ky ajet nuk është vetëm një pyetje. Është një thirrje hyjnore që depërton në ndërgjegjen e çdo besimtari. Ai na fton të pyesim veten: A është ende zemra ime e gjallë? A ndiej kënaqësi në adhurim? A më prek ende fjala e Allahut?
1. Zemra jeton vetëm me përkujtimin e Allahut
Ashtu si trupi nuk mund të jetojë pa ushqim, edhe zemra nuk mund të jetojë pa lidhjen me Krijuesin. Njeriu mund të zotërojë gjithçka që dëshiron kjo botë, por nëse zemra e tij është bosh nga përmendja e Allahut, ai nuk do të gjejë kurrë qetësi të plotë.
Allahu thotë:
“Vërtet, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.” (Kur’ani, 13:28)
Sa herë që njeriu largohet nga dhikri, shqetësimet fillojnë ta pushtojnë. Por kur gjuha e tij përmend Allahun dhe zemra mbështetet tek Ai, frika zëvendësohet me besim dhe ankthi me qetësi.
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Shembulli i atij që e përmend Zotin e tij dhe atij që nuk e përmend është si shembulli i të gjallit dhe të vdekurit.”
Prandaj besimtari nuk duhet ta kufizojë përmendjen e Allahut vetëm në namaz. Dhikri duhet të shoqërojë çdo ditë të jetës së tij, në punë, në familje dhe në vetmi.
2. Mos lejo që kjo botë të të mashtrojë
Një nga rreziqet më të mëdha për besimtarin është të harrojë se kjo botë është e përkohshme. Pasuria, posti, bukuria dhe fuqia janë dhurata kalimtare. Ato nuk janë qëllimi i jetës, por një provë se si do t’i përdorim.
Allahu thotë: “Jeta e kësaj bote nuk është tjetër veçse kënaqësi mashtruese.”(Kur’ani, 3:185)
Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) na kujton: “Bota po largohet, ndërsa Ahireti po afrohet. Secila ka bijtë e saj; bëhuni prej bijve të Ahiretit dhe mos u bëni prej bijve të kësaj bote.”
Sa e mençur është kjo këshillë! Çdo ditë që kalon na afron më shumë me takimin me Allahun. Prandaj besimtari duhet të jetojë në këtë botë pa u robëruar prej saj.
3. Pendimi është dera e mëshirës
Asnjë njeri nuk është i pagabueshëm. Gabimi është pjesë e natyrës njerëzore, por vazhdimi në gabim është zgjedhje. Allahu e do robin që kthehet tek Ai me zemër të penduar.
Ai thotë: “O besimtarë! Pendohuni tek Allahu me një pendim të sinqertë.” (Kur’ani, 66:8)
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë:
“Më i miri prej gabimtarëve është ai që pendohet.”
Mos e shty pendimin për nesër. Askush nuk e di nëse do ta arrijë ditën e nesërme. Çdo ditë është një mundësi e re për t’u kthyer tek Allahu.
4. Allahu nuk harron asnjë vepër
Shumë njerëz mendojnë se vetëm veprat e mëdha kanë vlerë. Në të vërtetë, tek Allahu edhe një vepër e vogël e bërë me sinqeritet mund të peshojë më shumë se veprat e mëdha të bëra për sy e faqe.
Allahu thotë: “Kush bën qoftë edhe sa pesha e një grimce të mirë, do ta shohë atë.” (Kur’ani, 99:7)
Një buzëqeshje, një fjalë e mirë, një dorë e shtrirë për nevojtarin, një lutje për prindërit apo një falje e sinqertë mund të bëhen shkak për mëshirën e Allahut.
Imam Sadiku (Paqja qoftë mbi të) ka thënë:
“Mos e nënvlerëso asnjë vepër të mirë, sepse nuk e di cila prej tyre do të pranohet.”
5. Kujtoje gjithmonë Ditën e Takimit me Allahun
Vdekja nuk është fundi i jetës, por fillimi i përjetësisë. Çdo njeri do të largohet nga kjo botë, duke marrë me vete vetëm veprat që ka bërë.
Allahu thotë:
“Çdo shpirt do ta shijojë vdekjen dhe tek Ne do të ktheheni.” (Kur’ani, 29:57)
Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) ka thënë:
“Sot është dita e punës pa llogari, ndërsa nesër është dita e llogarisë pa punë.”
Sa herë që njeriu kujton Ahiretin, ai bëhet më i kujdesshëm në fjalët, veprat dhe marrëdhëniet me të tjerët.
Le të mos presim që sprovat të na zgjojnë. Le të zgjohemi sot, ndërsa dera e pendimit është ende e hapur, ndërsa gjuha mund të përmendë Allahun dhe duart mund të kryejnë vepra të mira.
Lutja jonë është që Allahu t’i bëjë zemrat tona të gjalla me dritën e Kur’anit, të na largojë nga pakujdesia, të na forcojë në rrugën e drejtë dhe të na bëjë prej atyre që, kur dëgjojnë fjalën e Tij, e zbatojnë atë me sinqeritet.
“O Allah! Mos i lër zemrat tona të devijojnë pasi na ke udhëzuar dhe na dhuro nga mëshira Jote. Vërtet, Ti je Dhuruesi i Madh.” (Kur’ani, 3:8)