Në jetën e çdo njeriu ka momente kur ai kërkon një dritë. Ka momente kur rruga duket e paqartë, kur zemra lodhet, kur sprovat bëhen të rënda dhe kur njeriu nuk di se cilin drejtim të ndjekë. Në ato çaste, njeriu ka nevojë për më shumë se fjalë. Ka nevojë për një shembull që ta udhëheqë, për një dritë që t’i tregojë rrugën dhe për një zemër që t’i kujtojë se kthimi tek Allahu është gjithmonë i mundur.

Për besimtarin, kjo dritë është Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij). Ai nuk ishte vetëm një i dërguar që solli një mesazh. Ai ishte njeriu në të cilin u mishërua më bukur mëshira, durimi, drejtësia, modestia dhe dashuria për Allahun. Ai ishte shembulli që njerëzimi kishte nevojë ta shihte me sytë e tij.

Allahu i Madhëruar thotë: “O Profet! Ne të kemi dërguar ty si dëshmitar, si sjellës të lajmit të mirë dhe si paralajmërues, si thirrës për tek Allahu me lejen e Tij dhe si fener ndriçues.” (Sureja El-Ahzab, ajetet 45-46)

Sa kuptimplotë është përshkrimi i tij si një fener ndriçues. Feneri nuk e detyron njeriun të ecë, por ia ndriçon rrugën. Nuk e merr njeriun për dore në çdo hap, por i tregon se ku është rruga e sigurt dhe ku fillon humnera. Dhe kështu ishte Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij).

Ai erdhi për t’i treguar njerëzimit rrugën drejt Allahut.

Në një botë ku njerëzit shpesh humbasin mes dëshirave, pasurisë, pushtetit dhe krenarisë, ai na mësoi se njeriu nuk është krijuar vetëm për të ngrënë, për të fituar pasuri dhe për të kaluar ditët e tij. Njeriu është krijuar për ta njohur Krijuesin e tij, për ta pastruar shpirtin dhe për të ndërtuar një jetë që ka vlerë edhe përtej kësaj bote.

Allahu i Madhëruar thotë: “Me të vërtetë, në të Dërguarin e Allahut keni një shembull të shkëlqyer për atë që shpreson në Allahun dhe në Ditën e Fundit dhe që e përmend Allahun shumë.” (Sureja El-Ahzab, ajeti 21)

Prandaj, Profeti nuk duhet të jetë vetëm një emër që përmendim me dashuri. Ai duhet të jetë një shembull që përpiqemi ta ndjekim.

Nëse themi se e duam Profetin, atëherë kjo dashuri duhet të shihet në mënyrën se si sillemi me njerëzit.

Kur dikush na zemëron, a kujtojmë durimin e tij? Kur dikush na dëmton, a kujtojmë faljen e tij? Kur kemi mundësi të hakmerremi, a kujtojmë mëshirën e tij? Kur kemi përballë një të varfër, një jetim apo një njeri të dobët, a kujtojmë mënyrën se si ai i trajtonte njerëzit?

Sepse Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) nuk ishte vetëm një njeri që fliste për moralin. Ai ishte morali që ecte mbi tokë.

Allahu i Madhëruar dëshmon për madhështinë e karakterit të tij: “Dhe, vërtet, ti je me virtyte madhështore.” (Sureja El-Kalem, ajeti 4)

Mendojeni këtë. Allahu nuk e përshkruan madhështinë e tij përmes pasurisë, pushtetit apo madhësisë së një mbretërie. Ai e përmend karakterin e tij.

Kjo është një mësim i madh edhe për ne.

Sot njerëzit shpesh maten me atë që kanë. Me shtëpinë, makinën, veshjen, pozitën, pasurinë apo numrin e njerëzve që i ndjekin. Por Profeti na mësoi se vlera e vërtetë e njeriut gjendet në zemrën dhe moralin e tij.

Ai mund të ishte i fuqishëm, por ishte i përulur. Mund të kërkonte hakmarrje, por zgjidhte faljen. Mund të jetonte në madhështi, por zgjidhte thjeshtësinë. Mund të largohej nga të varfrit, por ulej mes tyre. Mund të kërkonte respekt për veten, por u shërbente të tjerëve. Dhe pikërisht për këtë, drita e tij nuk është shuar. Sepse drita e pasurisë shuhet kur pasuria humbet. Drita e pushtetit shuhet kur pushteti mbaron. Drita e famës shuhet kur njerëzit harrojnë emrin tënd. Por drita e një morali të madh vazhdon të jetojë në zemrat e njerëzve.

Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) është drita jonë në këtë botë sepse ai na mësoi se si ta jetojmë këtë jetë pa e harruar botën tjetër.

Allahu i Madhëruar thotë:

“Ju ka ardhur nga Allahu një dritë dhe një Libër i qartë. Me anë të tij, Allahu udhëzon në rrugët e shpëtimit ata që ndjekin kënaqësinë e Tij dhe, me lejen e Tij, i nxjerr nga errësirat në dritë dhe i udhëzon në rrugën e drejtë.” (Sureja El-Maide, ajetet 15-16)

Sa bukur përshkruhet misioni i udhëzimit: nga errësirat në dritë.

Dhe Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ishte ai që ua përcolli njerëzve këtë dritë të shpalljes, ua mësoi Kur’anin, ua shpjegoi rrugën dhe ua tregoi me jetën e tij se si duhet të jetë një besimtar.

Allahu i Madhëruar thotë:

“Dhe Ne nuk të kemi dërguar ty veçse si mëshirë për botët.” (Sureja El-Enbija, ajeti 107)

Mëshira e tij nuk ishte vetëm për ata që e donin. Ajo u shtri edhe ndaj atyre që e kundërshtuan, e lënduan dhe e luftuan. Ai nuk e ndërtoi misionin e tij mbi urrejtje, por mbi mëshirë dhe udhëzim.

Prandaj, kur e përmendim Profetin, duhet të pyesim veten: sa nga ajo mëshirë jeton ende brenda nesh?

Sepse nuk mjafton të themi: “Unë e dua Profetin.”

Dashuria e vërtetë kërkon gjurmë.

Nëse e do Profetin, le të jetë gjuha jote më e pastër. Nëse e do Profetin, le të jetë zemra jote më e mëshirshme. Nëse e do Profetin, le të jetë sjellja jote më e drejtë. Nëse e do Profetin, mos e poshtëro atë që është më i dobët se ti. Nëse e do Profetin, mos e lëndo një zemër pa arsye. Nëse e do Profetin, mëso të falësh. Nëse e do Profetin, mëso të jesh i sinqertë edhe atëherë kur askush nuk të sheh. Sepse kështu drita e tij kalon nga historia në jetën tonë.

Ai na mësoi se kjo jetë është një udhëtim dhe se destinacioni ynë përfundimtar është kthimi tek Allahu.

Njeriu mund të ndërtojë një shtëpi të madhe, por një ditë do ta lërë atë. Mund të mbledhë pasuri, por një ditë do ta lërë pas. Mund të fitojë famë, por një ditë emri i tij do të harrohet.

Por ajo që e shoqëron njeriun përtej kësaj bote janë besimi, veprat dhe morali i tij. Profeti na mësoi të mos jetojmë vetëm për atë që shohim me sytë tanë, por edhe për atë që nuk e shohim ende. Ai na mësoi të kemi shpresë tek Allahu. Të kërkojmë faljen e Tij. Të mos dëshpërohemi nga mëshira e Tij. Të bëjmë mirë edhe kur e mira jonë nuk vlerësohet nga njerëzit. Të jemi të drejtë edhe kur drejtësia na kushton. Të jemi të durueshëm edhe kur sprova zgjat. Sepse ai na tregoi se rruga drejt Allahut nuk është gjithmonë e lehtë, por është rruga që ia vlen të ndiqet.

Dhe në këtë rrugë, Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) është feneri ynë.

Kur errësohet zemra, kujtoje atë. Kur humbet drejtimin, kthehu tek mësimet e tij. Kur të pushton zemërimi, kujto mëshirën e tij. Kur të kaplon dëshpërimi, kujto durimin e tij. Kur kjo botë të mashtron me shkëlqimin e saj, kujto atë që ai na mësoi për jetën e përtejme.

Dhe kur të vijë dita që kjo botë të mbetet pas nesh, lutja jonë është që të jemi prej atyre që e kanë ndjekur dritën e tij, e kanë dashur atë me sinqeritet dhe e kanë mbajtur amanetin e moralit të tij në zemrat e tyre.

Sepse Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) nuk erdhi vetëm për një brez.

Mesazhi i tij është për çdo zemër që kërkon të vërtetën. Për çdo njeri që kërkon paqe. Për çdo shpirt që është lodhur nga errësira. Për çdo njeri që dëshiron të kthehet tek Allahu. Ai është drita që na mëson të shohim. Ai është shembulli që na mëson të jetojmë. Ai është zëri që na kujton të mos harrojmë Krijuesin tonë.

Dhe ai është feneri që na kujton se përtej kësaj bote ekziston një botë tjetër, ku çdo vepër do të ketë peshën e saj dhe ku njeriu do të kuptojë vlerën e vërtetë të rrugës që ka zgjedhur.

Prandaj, le ta mbajmë Profetin Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) në zemrat tona jo vetëm si një figurë të dashur të historisë, por si udhërrëfyesin e jetës sonë.

Le të jetë morali i tij morali ynë.

Le të jetë mëshira e tij frymëzim për ne.

Le të jetë durimi i tij forcë për ne.

Le të jetë dashuria e tij për Allahun udhërrëfyesi ynë.

Dhe le të lutemi që Allahu të mos na lejojë të largohemi nga kjo dritë.

O Allah, na bëj prej atyre që e duan të Dërguarin Tënd, që ndjekin rrugën e tij, që nderojnë familjen e tij dhe që e mbajnë në zemër mësimin e tij. Na jep forcë që ta ndjekim moralin e tij në këtë botë dhe na dhuro mëshirën Tënde në botën tjetër.

Sepse në një botë plot me errësira, ne kemi nevojë për dritë. Dhe në rrugën që na çon drejt Allahut, kemi nevojë për një fener. Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) është drita jonë në këtë botë dhe, me mëshirën e Allahut, shpresa jonë për dritën në botën tjetër.

MA. Isra Merja