Një Zot, një Profet, një Libër

Që nga momenti kur njeriu hap sytë në këtë botë, ai nis një kërkim të gjatë. Kërkon kuptimin e jetës, kërkon të vërtetën, kërkon një dorë që ta udhëheqë në momentet kur rruga bëhet e errët. Kërkon një përgjigje për pyetjet që shpesh nuk mund t’ia japë as pasuria, as fama, as pushteti. Dhe në thellësinë e këtij kërkimi qëndron një e vërtetë madhështore: njeriu nuk është krijuar pa qëllim dhe nuk është lënë pa udhëzim.

Nëse shikojmë qiellin, tokën, natyrën dhe vetë jetën e njeriut, gjithçka na fton të mendojmë për Krijuesin. Pas kësaj bote të ndryshueshme ekziston Ai që nuk ndryshon; pas çdo krijese ekziston Krijuesi; pas çdo fuqie ekziston Fuqia absolute. Dhe ky është themeli i madh mbi të cilin ndërtohet besimi: Një Zot.

Allahu i Madhëruar na kujton në Kur’an:

“Thuaj: Ai është Allahu, Një! Allahu është i Vetëmjaftueshëm. Ai as nuk ka lindur, as është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë me Të.” (Sure El-Ihlas, ajetet 1–4)

Të besosh në një Zot nuk do të thotë vetëm të shqiptosh fjalët e teuhidit. Do të thotë që zemra të mos bëhet rob i askujt tjetër përveç Allahut. Do të thotë që kur të humbasësh diçka, të dish se Allahu mbetet; kur të mbyllen dyert, të dish se dera e Tij nuk mbyllet; kur njerëzit të braktisin, të dish se Zoti yt nuk të braktis. Teuhidi e mëson njeriun të mos e ndërtojë jetën mbi gjërat që janë të përkohshme, por mbi Atë që është i Përjetshëm.

Por njeriu, sado që të mendojë, ka nevojë për udhëzim. Prandaj mëshira e Allahut ndaj njerëzimit nuk u kufizua vetëm në krijimin e tij. Allahu u dërgoi njerëzve profetë, që t’u tregonin rrugën, t’i zgjonin zemrat dhe t’u kujtonin qëllimin e ekzistencës.

Allahu thotë:

“Ne nuk kemi dërguar asnjë të dërguar para teje, që të mos i kemi shpallur: ‘Nuk ka zot tjetër përveç Meje, prandaj më adhuroni Mua!’” (Sure El-Enbija, ajeti 25)

Sa madhështor është ky mesazh! Shekuj ndryshojnë, popuj ndryshojnë, gjuhët ndryshojnë, qytetërimet lindin dhe zhduken, por thirrja e profetëve mbetet e njëjtë: “kthehuni tek Allahu.”

Dhe në këtë zinxhir të madh të udhëzimit hyjnor vjen i Dërguari i fundit, Muhamedi (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!), i cili solli mesazhin përfundimtar dhe e përcolli shpalljen e Allahut te njerëzimi. Ai nuk u mësoi njerëzve vetëm si të luteshin, por edhe si të ishin njerëz. I mësoi të respektonin prindërit, të ndihmonin të varfrit, të mbronin të dobëtit, të falnin, të ishin të drejtë dhe të mos e humbnin njerëzillëkun edhe atëherë kur përballeshin me padrejtësi.

Sepse një fe që nuk ndryshon karakterin e njeriut mbetet vetëm në buzë. Besimi i vërtetë duhet të zbresë nga gjuha në zemër dhe nga zemra në vepra.

Dhe pastaj vjen Libri.

Kur’ani nuk është thjesht një libër që vendoset në një raft. Ai është një dritë për zemrën e humbur, një udhëzim për njeriun që kërkon rrugën dhe një kujtesë për atë që harron qëllimin e tij. Allahu thotë:

“Me të vërtetë, ky Kur’an udhëzon drejt asaj që është më e drejta.” (Sure El-Isra, ajeti 9)

Sa herë që njeriu ndihet i humbur, Kur’ani e fton të mendojë. Sa herë që zemra rëndohet nga sprovat, ai e mëson durimin. Sa herë që njeriu joshet nga kjo botë, ai i kujton se jeta e kësaj bote është e përkohshme. Dhe sa herë që njeriu mendon se nuk ka më shpresë, Kur’ani i hap një dritare drejt mëshirës së Allahut.

Por ndoshta pyetja më e rëndësishme nuk është: “A e kemi Kur’anin në shtëpi?” Pyetja është: “A e kemi Kur’anin në jetën tonë?”

A shihet Kur’ani në mënyrën se si flasim?
A shihet në mënyrën se si sillemi me prindërit?
A shihet në mënyrën se si trajtojmë të varfrin dhe të dobëtin?
A shihet në mënyrën se si sillemi me atë që nuk mund të na japë asgjë në këmbim?

Sepse qëllimi i shpalljes nuk është vetëm që njeriu ta lexojë Librin, por që Libri ta ndryshojë njeriun.

Dhe këtu qëndron madhështia e mësimeve të Ehli Bejtit (Paqja qoftë mbi ta). Ata na mësuan se besimi nuk është i ndarë nga morali. Njeriu që e njeh Allahun duhet të bëhet më i drejtë, më i mëshirshëm, më i duruar dhe më i përulur.

Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) na mëson përmes fjalëve dhe jetës së tij se vlera e njeriut nuk qëndron në atë se sa shumë posedon, por në drejtësinë, moralin dhe përgjegjësinë që mbart.

Prandaj, “Një Zot, Një Profet, Një Libër”nuk është vetëm një shprehje e bukur. Është një rrugëtim i tërë shpirtëror.

Një Zot për t’i besuar.
Një Profet për ta ndjekur.
Një Libër për ta udhëzuar jetën
.

Dhe nëse këto tri të vërteta hyjnë në zemrën e njeriut, atëherë ai nuk mbetet më i njëjti. Ai fillon ta shohë jetën ndryshe. E kupton se sprova nuk është fundi, se pasuria nuk është qëllimi, se pushteti nuk është madhështia dhe se fama nuk është vlera e vërtetë e njeriut.

Madhështia është të jesh rob i Allahut. Të ecësh në gjurmët e të Dërguarit të Tij (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!) dhe të ndriçosh jetën me Kur’anin dhe mësimet e Ehli Bejtit (Paqja qoftë mbi të).

Ndoshta kjo është pyetja që secili prej nesh duhet t’ia bëjë vetes: Nëse them se besoj në një Zot, a po jetoj si rob i Tij? Nëse them se ndjek Profetin (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij!), a po e pasqyroj moralin e tij? Dhe nëse them se Kur’ani është Libri im, a po e lejoj atë të ndryshojë zemrën time?

Sepse një Zot, një Profet dhe një Libër nuk janë vetëm tri shtylla të besimit. Ato janë një thirrje për t’u kthyer te qëllimi ynë i vërtetë: të njohim Allahun, të pastrojmë shpirtin dhe të bëhemi njerëz më të mirë.