Në një kohë kur shumë njerëz përpiqen të bien në sy, të dëshmojnë epërsinë e tyre dhe të fitojnë vlerësim përmes fjalëve apo pamjes së jashtme, modestia shpesh keqkuptohet. Disa e shohin si mungesë vetëbesimi, të tjerë si paaftësi për të mbrojtur veten, ndërsa disa mendojnë se njeriu modest nuk mund të jetë i suksesshëm. Por e vërteta është krejt ndryshe: modestia nuk e zvogëlon njeriun; ajo e fisnikëron. Ajo nuk është dobësi, por forcë e brendshme, sepse kërkon karakter të qëndrueshëm, vetëkontroll dhe një zemër që nuk ka nevojë të madhërohet duke i ulur të tjerët.
Modestia është aftësia për ta njohur vlerën që ke, pa e përdorur atë për t’u ndier më i madh se të tjerët. Njeriu modest nuk mohon aftësitë e veta dhe as nuk e fsheh të mirën që mund të bëjë. Ai thjesht e kupton se çdo dhunti, çdo mundësi dhe çdo arritje shoqërohet me përgjegjësi. Ai nuk e sheh suksesin si arsye për t’u mburrur, por si mundësi për të qenë më i dobishëm. Nuk ka nevojë të flasë vazhdimisht për veten, sepse e di se vlera e njeriut nuk matet vetëm me atë që thotë, por sidomos me atë që bën.
Krenaria, përkundrazi, e shtyn njeriun të kërkojë vazhdimisht miratim. Ajo e bën të krahasojë veten me të tjerët, të zemërohet kur nuk lavdërohet dhe të ndihet i kërcënuar nga suksesi i dikujt tjetër. Njeriu krenar dëshiron të jetë gjithmonë në qendër; njeriu modest nuk e ka këtë nevojë. Ai mund të dëgjojë pa u ndier i poshtëruar, të pranojë një gabim pa e humbur dinjitetin dhe të kërkojë falje pa e konsideruar këtë si humbje. Në të vërtetë, të pranosh se ke gabuar kërkon më shumë guxim sesa të gjesh justifikime.
Në mësimin islam, modestia zë një vend të rëndësishëm në formimin e karakterit. Kurani na kujton: “Mos ec në tokë me mendjemadhësi, sepse ti nuk mund ta çash tokën dhe as të arrish lartësinë e maleve” (Sure El-Isra, ajeti 37).
Ky mesazh nuk është vetëm një këshillë për mënyrën si ecim apo sillemi. Ai na fton të kuptojmë kufijtë tanë dhe të mos e ndërtojmë identitetin mbi iluzionin se jemi mbi të tjerët. Njeriu mund të ketë pasuri, dije, pozitë apo ndikim, por asnjëra prej tyre nuk i jep të drejtë të përçmojë dikë tjetër.
Modestia shfaqet pikërisht në marrëdhëniet tona të përditshme. Ajo duket në mënyrën si flasim me prindërit, si sillemi me njerëzit që punojnë për ne, si i trajtojmë ata që nuk kanë mundësi të na ofrojnë asgjë dhe si reagojmë kur dikush na kundërshton. Është e lehtë të tregosh respekt ndaj një personi me ndikim, por karakteri zbulohet kur përballë kemi dikë që nuk mund të na shpërblejë.
Një njeri me zemër të përulur nuk e ndryshon mirësjelljen sipas pozitës së tjetrit. Ai e di se dinjiteti njerëzor nuk përcaktohet nga pasuria, profesioni apo fama.
Modestia nuk do të thotë të lejosh të tjerët të të shkelin. Të jesh i përulur nuk do të thotë të heshtësh përballë padrejtësisë, të pranosh poshtërimin apo të heqësh dorë nga të drejtat e tua. Ka një dallim të madh mes përulësisë dhe nënshtrimit të verbër. Njeriu modest mund të flasë me vendosmëri, të vendosë kufij dhe të mbrojë të vërtetën, por pa fyer, pa poshtëruar dhe pa e kthyer zemërimin në hakmarrje. Ai nuk ka nevojë të bëhet arrogant për të qenë i fortë. Forca e tij qëndron te parimet, jo te zëri i lartë.
Një nga shenjat më të bukura të modestisë është gatishmëria për të mësuar. Ai që mendon se i di të gjitha, ia mbyll vetes derën e përparimit. Ndërsa ai që pranon se ka ende shumë për të mësuar, mbetet i hapur ndaj këshillës, përvojës dhe së vërtetës, edhe kur ajo vjen nga dikush më i ri apo me më pak përvojë.
Dija e vërtetë nuk e bën njeriun përçmues; përkundrazi, sa më shumë kupton, aq më tepër e kupton sa shumë gjëra nuk di. Prandaj, modestia është shoqëruese e dijes dhe kusht i rritjes së vazhdueshme.
Edhe në familje, modestia mund të ndryshojë mënyrën si jetojmë me njëri-tjetrin. Ajo na mëson të mos e shohim kërkimin e faljes si dobësi, të mos e përdorim autoritetin për të frikësuar dhe të mos e kthejmë çdo mosmarrëveshje në garë se kush ka të drejtë. Prindi modest e dëgjon fëmijën; bashkëshorti modest nuk e nënvlerëson partnerin; vëllai apo motra modeste nuk e ushqen krenarinë për një gabim të vogël. Në një familje ku secili përpiqet të kuptojë tjetrin, respekti bëhet më i fortë se egoja.
Në shoqëri, modestia krijon besim. Njerëzit ndihen të sigurt pranë atij që nuk i gjykon nga pamja, që nuk ua përmend vazhdimisht gabimet dhe që nuk e përdor mirësinë si mjet për të marrë lavdërime.
Mirësia e vërtetë nuk bëhet për duartrokitje. Ajo bëhet sepse është e drejtë. Nëse ndihmojmë dikë vetëm që të na falënderojë, atëherë ndihma jonë është lidhur me interesin. Por nëse e bëjmë të mirën me sinqeritet, edhe kur askush nuk na sheh, atëherë kemi treguar një pjesë të bukur të karakterit tonë.
Prandaj, ia vlen të ndalemi dhe të pyesim veten: A i dëgjojmë të tjerët me vëmendje, apo presim vetëm radhën për të folur? A gëzohemi kur dikush tjetër arrin sukses, apo kërkojmë ta zvogëlojmë? A dimë të themi “nuk e di”, “gabova” dhe “më fal”? A i trajtojmë me të njëjtin respekt ata që kanë më pak mundësi se ne? Këto pyetje na ndihmojnë të kuptojmë nëse modestia është pjesë e karakterit tonë apo vetëm një fjalë që e përdorim kur na leverdis.
Në fund, modestia nuk kërkon që njeriu të bëhet më pak se çfarë është. Ajo kërkon që të mos pretendojë të jetë më shumë se të tjerët. Ajo nuk ia heq njeriut dinjitetin, por e mbron nga mendjemadhësia që e shkatërron atë. Nuk e pengon të ecë përpara, por e ndihmon të mos i harrojë njerëzit gjatë rrugës. Njeriu i përulur mund të jetë i ditur, i suksesshëm, i vendosur dhe me autoritet, pa humbur respektin për të tjerët.
Le të mos e ngatërrojmë më modestinë me dobësinë. Të jesh modest do të thotë të kesh forcën të mos mburresh, mençurinë të dëgjosh, guximin të pranosh gabimet dhe fisnikërinë të mos e poshtërosh askënd. Madhështia e vërtetë nuk matet me sa njerëz të shërbejnë, sa herë të duartrokasin apo sa lart të vendosin të tjerët.
Ajo matet me mënyrën si sillesh kur ke pushtet, si flet kur je i zemëruar dhe si e trajton njeriun që nuk ka asgjë për të të ofruar. Sepse njeriu i madh nuk është ai që i bën të tjerët të ndihen të vegjël; është ai pranë të cilit të tjerët nuk ndihen të pavlerë.

