A kemi menduar ndonjëherë se sa shumë mund të ndikojë një mik në marrëdhënien tonë me Allahun? A mundet që një shoqëri të jetë shkak për forcimin e besimit tonë, por edhe për dobësimin dhe largimin prej Tij? E vërteta është se njerëzit që zgjedhim të kemi pranë nuk ndikojnë vetëm në jetën tonë të përditshme, por edhe në drejtimin që merr shpirti ynë.
Miqësia është më shumë sesa një lidhje mes dy njerëzve; ajo është një ndikim i ndërsjellë, një shkëmbim mendimesh, vlerash dhe sjelljesh. Shpesh, pa e kuptuar, fillojmë të flasim si njerëzit me të cilët shoqërohemi, të mendojmë si ata dhe të pranojmë si normale gjëra që më parë i konsideronim të gabuara. Një mik mund të jetë një kujtesë e vazhdueshme për të mirën, një dorë që na ngre kur dobësohemi dhe një zë që na rikthen drejt Allahut. Por, për fat të keq, mund të ndodhë edhe e kundërta: një shoqëri e gabuar mund të na largojë dalëngadalë nga namazi, nga morali i mirë dhe nga përkujtimi i Krijuesit.
Prandaj, është shumë e rëndësishme të kuptojmë se jo çdo miqësi që na sjell kënaqësi në këtë botë është e dobishme për jetën tonë shpirtërore. Duhet të mësojmë të dallojmë mes atyre që na duan për atë që jemi dhe atyre që dëshirojnë të na shohin të bëhemi njerëz më të mirë. Në fund të fundit, miqësia më e çmuar nuk është ajo që zgjat vetëm për aq kohë sa kemi interesa të përbashkëta, por ajo që ndërtohet mbi sinqeritetin, devotshmërinë dhe dashurinë për hir të Allahut. Sepse një mik i vërtetë nuk të ndihmon vetëm të kalosh bukur ditët e kësaj bote, por të ndihmon të përgatitesh edhe për takimin me Krijuesin tënd.
————————- – —————————-
Miqësia është një nga marrëdhëniet më të bukura që Allahu i ka dhuruar njeriut. Njeriu nuk është krijuar për të jetuar i vetëm. Ai ka nevojë për dikë me të cilin të ndajë gëzimet dhe hidhërimet, shqetësimet dhe ëndrrat, dikë që ta dëgjojë kur ndihet i lodhur dhe ta mbështesë kur kalon vështirësi.
Por, përtej gjithë kësaj, ekziston një e vërtetë që duhet ta kuptojmë: jo çdo miqësi është e mirë për shpirtin tonë dhe jo çdo njeri që na qëndron pranë na çon drejt së mirës. Disa njerëz bëhen shkak që zemra jonë të afrohet me Allahun, ndërsa të tjerë, pa e kuptuar, bëhen shkak që të largohemi prej Tij.
Prandaj, një nga zgjedhjet më të rëndësishme në jetën tonë është të zgjedhim se kë kemi pranë vetes. Sepse miqësia nuk ndikon vetëm në mënyrën se si kalojmë kohën, por edhe në mënyrën se si mendojmë, si flasim, si sillemi dhe, mbi të gjitha, në marrëdhënien që kemi me Krijuesin tonë.
Shpesh mendojmë se një mik i mirë është ai që na bën të qeshim, që na fton të dalim, që na qëndron pranë në çdo situatë dhe që nuk na kundërshton kurrë. Por a mjafton kjo? A është vërtet mik i mirë ai që na mbështet edhe kur jemi duke gabuar? A është mik i sinqertë ai që na sheh duke u larguar nga Allahu dhe nuk na thotë asnjë fjalë?
Miqësia e vërtetë nuk matet vetëm me kohën që kalojmë së bashku, por me ndikimin që kemi te njëri-tjetri. Një mik i mirë nuk është domosdoshmërisht ai që na thotë gjithmonë fjalët që dëshirojmë të dëgjojmë, por ai që na thotë edhe të vërtetën kur kemi nevojë ta dëgjojmë. Ai nuk na lë të biem në gabime vetëm që të mos na mërzisë, por na këshillon me dashuri, na tërheq vëmendjen me butësi dhe na ndihmon të bëhemi njerëz më të mirë.
Allahu i Madhëruar na tërheq vëmendjen për rëndësinë e shoqërisë së mirë dhe na thotë në Kur’an:
“O ju që keni besuar! Kijeni frikë Allahun dhe jini me të sinqertët!” (Sure Et-Teube, ajeti 119).
Ky ajet na mëson se besimtari duhet të kërkojë shoqërinë e njerëzve të sinqertë. Nuk mjafton vetëm të dëshirojmë të jemi të mirë; duhet edhe të qëndrojmë pranë njerëzve që na ndihmojnë të ecim në rrugën e mirësisë. Sepse shoqëria ndikon në zemrën tonë, dhe zemra ndikon në veprat tona.
Mendo pak për një mik që, sa herë të sheh të mërzitur, të kujton se Allahu është me ty. Një mik që, kur vjen koha e namazit, të kujton të falesh. Një mik që, kur dëgjon se po flet keq për dikë, të thotë të ndalesh. Një mik që të nxit të lexosh Kur’an, të kërkosh dije, të respektosh prindërit dhe të mos e humbasësh shpresën në mëshirën e Allahut.
Sa e bukur është një miqësi e tillë! Një miqësi ku dy njerëz nuk e duan njëri-tjetrin vetëm për interesat e kësaj bote, por dëshirojnë që të dy të fitojnë kënaqësinë e Allahut. Kjo është miqësia që ka vlerë, sepse nuk përfundon me largësinë, me ndryshimin e rrethanave apo me kalimin e viteve. Ajo është një lidhje që synon të vazhdojë edhe në Ahiret.
Por, nga ana tjetër, ekziston edhe një miqësi që duket e bukur nga jashtë, por që mund të jetë shumë e dëmshme për shpirtin. Është ajo miqësi ku bisedat janë gjithmonë të mbushura me thashetheme, përgojim, tallje, mashtrim dhe gjëra që zemrën e largojnë nga përkujtimi i Allahut. Është ajo shoqëri ku turpërohesh të flasësh për fenë, ku ndihesh i çuditshëm nëse dëshiron të falesh, ku të tjerët tallen me përpjekjet e tua për të qenë më i mirë dhe ku gabimet paraqiten si diçka normale.
Ndonjëherë njeriu nuk largohet nga Allahu për shkak të një vendimi të madh, por për shkak të shumë zgjedhjeve të vogla. Fillimisht fillon të humbasë kohën në biseda të kota, pastaj neglizhon namazin, më pas mësohet me fjalë dhe veprime që më parë i konsideronte të gabuara. Dalëngadalë, ajo që dikur i rëndonte ndërgjegjen, fillon t’i duket normale. Dhe një nga rreziqet më të mëdha është pikërisht kur njeriu mësohet me gabimin dhe nuk ndien më nevojën për t’u penduar.
Për këtë arsye, Kur’ani na jep një paralajmërim shumë të fuqishëm. Allahu thotë:
“Atë Ditë zullumqari do t’i kafshojë duart e veta dhe do të thotë: ‘Ah, sikur ta kisha marrë rrugën e drejtë së bashku me të Dërguarin! Mjerë për mua! Ah, sikur të mos e kisha bërë filanin mik! Ai më largoi nga Këshilla, pasi ajo më kishte ardhur!'” (Sure El-Furkan, ajetet 27–29).
Këto ajete duhet të na bëjnë të ndalemi dhe të mendojmë thellë. Allahu na përshkruan pendimin e një njeriu në Ditën e Gjykimit, i cili do të dëshirojë të kthehet pas vetëm sepse kishte zgjedhur shokun e gabuar. Ai nuk do të qajë për një pasuri që humbi, as për një mundësi që nuk e shfrytëzoi, por do të pendohet për një miqësi që e largoi nga e vërteta.
Sa e rëndë është të kuptosh se dikush që e ke konsideruar mik, në vend që të të ndihmonte të afroheshe me Allahun, është bërë shkak që të largohesh prej Tij!
Prandaj, duhet ta pyesim veten: Nëse do të qëndroja para Allahut sot, a do të mund të them se shoqëria ime më ka ndihmuar të jem një besimtar më i mirë? A më kujtojnë miqtë e mi Allahun apo më bëjnë ta harroj Atë? A më nxisin të bëj vepra të mira apo më bëjnë të ndihem keq kur përpiqem të jem i drejtë?
Nuk duhet të harrojmë se shoqëria nuk ndikon vetëm kur jemi bashkë. Edhe një bisedë në telefon, një mesazh, një grup në rrjetet sociale apo përmbajtjet që ndajmë me njëri-tjetrin mund të ndikojnë në mendimet dhe sjelljen tonë. Ndonjëherë një njeri që nuk e takojmë çdo ditë mund të ketë ndikim më të madh mbi ne sesa njerëzit që kemi pranë në familje.
Kjo është arsyeja pse duhet të jemi të kujdesshëm jo vetëm me njerëzit që takojmë, por edhe me ata që i lejojmë të ndikojnë në zemrën dhe mendjen tonë.
Megjithatë, të zgjedhësh shoqëri të mirë nuk do të thotë të sillesh me arrogancë ndaj të tjerëve, të përçmosh njerëzit që bëjnë gabime apo të mendosh se je më i mirë se ata. Përkundrazi, një besimtar duhet të jetë i mëshirshëm, të këshillojë me urtësi dhe të dëshirojë udhëzimin e të gjithëve. Por ekziston një dallim i madh mes të qenit i sjellshëm me dikë dhe të lejosh që ai të ndikojë negativisht në besimin dhe karakterin tënd.
Mund ta duash një njeri, mund t’i urosh të mirën dhe mund t’i qëndrosh pranë në vështirësi, por kjo nuk do të thotë se duhet ta ndjekësh në çdo veprim të tij. Nëse ai të fton drejt së keqes, ke të drejtë të thuash jo. Nëse ai të largon nga namazi, ke detyrimin të mbrosh marrëdhënien tënde me Allahun. Nëse ai të nxit të bësh padrejtësi, duhet të zgjedhësh drejtësinë, edhe nëse kjo do të thotë të mos pajtohesh me të.
Allahu i Madhëruar na tregon gjithashtu se miqësia e bazuar në mëkat dhe kundërshtim ndaj Tij nuk do të ketë të njëjtën vlerë në Ahiret:
“Atë Ditë miqtë e ngushtë do të jenë armiq të njëri-tjetrit, përveç të devotshmëve.” (Sure Ez-Zuhruf, ajeti 67).
Ky ajet na zbulon një të vërtetë të madhe: jo çdo lidhje që duket e fortë në këtë botë do të vazhdojë të jetë e tillë në botën tjetër. Disa miqësi do të përfundojnë në armiqësi, sepse janë ndërtuar mbi dëshira të përkohshme, interesa dhe mëkate. Ndërsa miqësitë e njerëzve të devotshëm do të mbeten, sepse janë ndërtuar mbi bindjen ndaj Allahut.
Imagjino dy miq që njihen prej shumë vitesh. Ata kanë ndarë gëzime, kanë qeshur së bashku, kanë kaluar pushime dhe kanë qenë pranë njëri-tjetrit në shumë momente të jetës. Por gjatë gjithë kësaj kohe nuk e kanë ndihmuar njëri-tjetrin të falen, nuk e kanë këshilluar njëri-tjetrin për të mirën dhe nuk e kanë kujtuar kurrë se një ditë do të dalin para Allahut. Çfarë vlere do të ketë ajo miqësi nëse të dy kanë humbur rrugën e drejtë?
Tani imagjino dy miq të tjerë. Ata mund të mos kenë pasuri, mund të mos kenë shumë mundësi dhe mund të mos kenë asgjë të veçantë për t’i ofruar njëri-tjetrit nga kjo botë. Por kur njëri dobësohet në besim, tjetri e ndihmon. Kur njëri mërzitet, tjetri i kujton mëshirën e Allahut. Kur njëri gabon, tjetri nuk e braktis, por e këshillon. Ata luten për njëri-tjetrin dhe dëshirojnë që të dy të jenë prej njerëzve të Xhenetit.
Cila nga këto dy miqësi është më e vlefshme?
Përgjigjja është e qartë. Miqësia më e bukur është ajo që nuk na bën vetëm të lumtur në këtë botë, por na ndihmon të fitojmë edhe lumturinë e përhershme në Ahiret.
Prandaj, le të përpiqemi të jemi edhe vetë miq të tillë. Ndonjëherë ne kërkojmë një shok që të na kujtojë Allahun, por a po bëhemi vetë njerëz që ua kujtojnë Allahun të tjerëve? A jemi ne ata që i nxisim miqtë tanë për namaz? A jemi ata që i ndihmojmë kur kalojnë vështirësi? A ruajmë sekretet e tyre? A flasim mirë për ta kur nuk janë të pranishëm? A lutemi për ta?
Sepse miqësia nuk është vetëm të kërkosh të marrësh, por edhe të japësh. Nuk është vetëm të presësh që tjetri të të ndihmojë të bëhesh më i mirë, por edhe të përpiqesh që ti të jesh një shkak i mirësisë në jetën e tij.
Në fund, duhet ta kuptojmë se jeta është e shkurtër dhe koha që kemi në këtë botë është një amanet. Nuk duhet ta shpenzojmë atë me njerëz që na bëjnë të harrojmë qëllimin për të cilin jemi krijuar. Zgjidhni njerëz që kur jeni me ta, ju kujtohet Allahu; njerëz që nuk ju turpërojnë për besimin tuaj, që nuk tallen me përpjekjet tuaja për t’u përmirësuar dhe që ju duan aq sinqerisht, saqë nuk dëshirojnë t’ju shohin duke u larguar nga rruga e drejtë.
Dhe nëse sot kemi një mik të tillë, le ta vlerësojmë. Mos ta marrim si të mirëqenë praninë e tij. Të lutemi për të, ta respektojmë dhe të përpiqemi që edhe ne të jemi një mirësi në jetën e tij.
Le të mos harrojmë se shoku më i mirë nuk është ai që të shoqëron vetëm në rrugët e kësaj bote, por ai që të ndihmon të përgatitesh për rrugën drejt Ahiretit.
Sepse miqësia e vërtetë nuk të mban vetëm për dore në këtë jetë, por të ndihmon të mos humbasësh rrugën drejt Allahut.
Dhe ndoshta lutja më e bukur që mund të bëjmë për miqtë tanë është kjo:
O Allah! Na dhuro miqësi të sinqerta, na bashko me njerëz që na afrojnë me Ty dhe mos lejo që zemrat tona të lidhen me ata që na largojnë nga rruga Jote. Bëna ne vetë shkak për udhëzimin, mirësinë dhe lumturinë e të tjerëve. Na bashko në këtë botë me njerëz të devotshëm dhe na bashko në Ahiret me robërit e Tu të mirë, nën mëshirën Tënde. Amin!

