Në jetën e njeriut ka momente kur zemra ndien lodhje, boshllëk dhe një etje të thellë për qetësi. Njeriu mund të ketë pasuri, dije apo arritje materiale, por nëse shpirti nuk ushqehet me dritën e besimit, ai mbetet i etur për kuptim dhe paqe të vërtetë.
Pikërisht në këtë pikë shfaqet madhështia e besimit, i cili nuk është vetëm një bindje në mendje, por një jetë e re për zemrën dhe një dritë që e udhëzon njeriun në çdo hap të jetës.
Prandaj, besimi është burimi më i madh i gjallërisë shpirtërore. Ai e mbush zemrën me shpresë, e forcon njeriun përballë vështirësive dhe i jep jetës një kuptim të thellë që shkon përtej kësaj bote kalimtare.
Kur zemra lidhet me Allahun, shpirti fillon të ringjallet dhe njeriu ndien një paqe që asnjë pasuri e kësaj bote nuk mund ta japë. Në këtë mënyrë, besimi bëhet pranvera e zemrës dhe forca që e rigjallëron shpirtin e njeriut.
————————————————————
Në thellësinë e qenies njerëzore ekziston një etje e vazhdueshme për qetësi, kuptim dhe dritë. Shpirti i njeriut nuk ushqehet vetëm me gjërat materiale, por mbi të gjitha me besimin që e lidh atë me Krijuesin e tij.
Kur zemra lidhet me Allahun e Madhëruar, ajo fillon të ringjallet, ashtu si toka e thatë që gjallërohet nga shiu i mëshirës. Besimi është ai dritë hyjnore që depërton në errësirat e shpirtit dhe e udhëzon njeriun drejt paqes së vërtetë.
Kur’ani e përshkruan këtë ringjallje shpirtërore me një krahasim shumë të thellë. Allahu i Madhëruar thotë: “Dije se Allahu e gjallëron tokën pas vdekjes së saj.” (Sure El-Hadid, ajeti 17).
Ashtu si toka që duket e pajetë në dimër dhe më pas mbushet me jetë në pranverë, edhe zemra e njeriut mund të duket e ngurtësuar nga mëkatet, nga harresa dhe nga largimi prej Zotit.
Por kur ajo mbushet me besim, me përmendjen e Allahut dhe me pendim të sinqertë, shpirti fillon të ringjallet dhe të lulëzojë.
Besimi nuk është vetëm një deklaratë me gjuhë, por është një gjendje e gjallë e zemrës. Ai e ndryshon mënyrën se si njeriu e sheh jetën, sprovat dhe lumturinë. Një zemër që beson e kupton se çdo gjë ndodh me urtësinë e Allahut dhe se çdo vështirësi është një rrugë drejt pastrimit dhe afrimit me Të.
Prandaj besimtari nuk e humbet shpresën dhe nuk zhytet në dëshpërim, sepse shpirti i tij është i lidhur me burimin e mëshirës.
Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Besimi është dritë në zemrën e besimtarit.”
Kjo dritë është ajo që e udhëzon njeriun në momentet e errëta të jetës. Kur zemra mbushet me këtë dritë, ajo fillon të ndiejë qetësi në adhurim, ëmbëlsi në lutje dhe siguri në mbështetjen tek Allahu. Besimi e bën njeriun të ndiejë se nuk është kurrë vetëm, sepse Zoti i tij është gjithmonë pranë tij.
Imam Aliu (Paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Besimi e gjallëron zemrën dhe e ndriçon mendjen.”
Kjo fjalë e urtë tregon se besimi nuk ringjall vetëm shpirtin, por edhe mendjen dhe karakterin e njeriut. Një zemër me besim bëhet më e butë, më e drejtë dhe më e mëshirshme ndaj të tjerëve.
Ajo largohet nga padrejtësia, nga arroganca dhe nga urrejtja, sepse e di se çdo veprim është nën vëzhgimin e Allahut.
Kur njeriu e ushqen besimin e tij me namaz, me leximin e Kur’anit, me dhikër dhe me vepra të mira, shpirti i tij forcohet dhe mbushet me jetë. Por kur zemra largohet nga këto burime të dritës, ajo fillon të dobësohet dhe të ndiejë zbrazëti.
Prandaj dijetarët e Islamit kanë thënë se zemra është si një kopsht: nëse ujitet me besim dhe përmendje të Allahut, ajo lulëzon; nëse lihet pa kujdes, ajo thahet.
Në këtë botë plot zhurmë, shqetësime dhe sprova, besimi është strehë për shpirtin e lodhur. Ai i jep njeriut shpresë kur gjithçka duket e vështirë dhe i jep kuptim çdo hap të jetës. Besimtari e di se jeta nuk është vetëm kjo botë kalimtare, por një udhëtim drejt përjetësisë dhe drejt takimit me Allahun.
Prandaj, kush dëshiron që shpirti i tij të rigjallërohet, le ta ushqejë zemrën me besim, me sinqeritet dhe me dashuri për Allahun. Sepse kur besimi hyn në zemër, ai e mbush atë me dritë, e pastron nga errësirat dhe e shndërron jetën e njeriut në një rrugë drejt qetësisë, shpresës dhe mëshirës hyjnore. Në këtë mënyrë, besimi bëhet pranvera e shpirtit dhe ringjallja e vërtetë e zemrës njerëzore.
Besimi nuk është vetëm një koncept shpirtëror që lidhet me botën e padukshme, por edhe një realitet që ndikon drejtpërdrejt në shëndetin psikologjik dhe fizik të njeriut. Studime të shumta në psikologji dhe mjekësi kanë treguar se njerëzit që kanë një besim të fortë dhe një jetë shpirtërore aktive përjetojnë më pak stres, më pak ankth dhe një ndjenjë më të madhe kuptimi në jetë. Sipas disa kërkimeve në psikologjinë e shëndetit, personat që praktikojnë lutjen, meditimin shpirtëror dhe adhurimin kanë nivele më të ulëta të hormonit të stresit (kortizolit), gjë që ndikon pozitivisht në sistemin imunitar dhe në stabilitetin emocional. Kjo tregon se besimi nuk ushqen vetëm shpirtin, por edhe trupin, duke krijuar një harmoni mes dimensionit shpirtëror dhe atij fizik.
Në këtë drejtim, edhe Kur’ani i Shenjtë thekson ndikimin e besimit dhe përmendjes së Allahut në qetësinë e zemrës. Allahu i Madhëruar thotë:
“Vërtet, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.” (Sure Er-Ra’d, ajeti 28).
Ky ajet përmban një të vërtetë të thellë psikologjike. Zemra e njeriut është vazhdimisht në kërkim të sigurisë dhe qetësisë. Kur ajo mbushet me dhikër, me lutje dhe me besim, tensioni shpirtëror fillon të zbutet dhe mendja gjen paqe.
Shkenca moderne e psikologjisë e konfirmon këtë realitet duke treguar se praktikat shpirtërore reduktojnë ndjeshëm simptomat e ankthit dhe depresionit.
Edhe nga pikëpamja mjekësore, shumë studime kanë treguar se njerëzit që mbajnë një lidhje të fortë me besimin kanë një jetë më të qëndrueshme emocionale dhe shpesh edhe një jetëgjatësi më të madhe.
Studime të publikuara në fushën e mjekësisë së sjelljes kanë treguar se individët që marrin pjesë rregullisht në aktivitete fetare kanë rreth 20–30% më pak rrezik për depresion kronik dhe kanë një sistem imunitar më të fortë. Kjo ndodh sepse besimi krijon ndjenjën e shpresës dhe të kuptimit të jetës, duke ulur ndjenjat e vetmisë dhe dëshpërimit që shpesh dëmtojnë shëndetin mendor.
Kjo e vërtetë është përmendur shumë kohë më parë në traditën islame. Profeti Muhamed (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të dhe mbi familjen e tij) ka thënë: “Çuditem me çështjen e besimtarit; çdo gjë për të është mirësi. Nëse e arrin një mirësi, ai falënderon dhe kjo është mirë për të; dhe nëse e godet një sprovë, ai duron dhe kjo është mirë për të.”
Ky hadith tregon se besimi krijon një strukturë të fortë psikologjike tek njeriu. Besimtari nuk sheh vetëm dhimbjen apo vështirësinë, por kupton se pas çdo sprove fshihet një urtësi hyjnore. Kjo mënyrë e të menduarit e mbron shpirtin nga dëshpërimi dhe nga krizat e thella emocionale.
Imam Sadiku (Paqja qoftë mbi të) ka thënë: “Zemra që mbushet me besim nuk frikësohet nga sprovat e kësaj bote.” (Bihar al-Anwar).
Kjo thënie e Ehli Bejtit tregon se besimi krijon një stabilitet të brendshëm që nuk lëkundet lehtë nga vështirësitë. Në psikologjinë moderne kjo quhet rezistencë psikologjike, aftësia e njeriut për t’u rikthyer pas vështirësive dhe për të ruajtur ekuilibrin emocional.
Islami e ka përmendur këtë realitet shumë shekuj më parë duke theksuar se burimi më i madh i kësaj force është besimi.
Gjithashtu, praktika e adhurimeve si namazi, agjërimi dhe lutja ndikojnë në qetësimin e sistemit nervor. Kur njeriu përkulet në sexhde dhe e përmend Allahun me përulësi, ritmi i frymëmarrjes dhe i rrahjeve të zemrës stabilizohet.
Kjo gjendje krijon një efekt të ngjashëm me atë që në shkencë quhet relaksim i thellë psikofiziologjik, një gjendje që ul tensionin dhe rrit ndjenjën e paqes së brendshme.
Kur’ani gjithashtu e lidh drejtpërdrejt besimin me jetën e vërtetë shpirtërore. Allahu thotë: “A është ai që ishte i vdekur dhe Ne e ringjallëm dhe i dhamë dritë me të cilën ecën mes njerëzve, si ai që është në errësira dhe nuk mund të dalë prej tyre?” (Sure El-En’am, ajeti 122).
Ky ajet përshkruan pikërisht gjendjen e shpirtit pa besim dhe gjendjen e zemrës që është ringjallur me dritën e iman-it. Njeriu pa besim mund të ketë pasuri, famë apo fuqi, por brenda tij mund të ekzistojë një zbrazëti e madhe shpirtërore.
Ndërsa ai që ka besim, edhe nëse jeton thjesht, gjen një paqe që nuk mund të blihet me pasuri.
Prandaj, besimi është një burim i vërtetë i rigjallërimit të shpirtit dhe i shëndetit të brendshëm të njeriut. Ai e mbush zemrën me shpresë, e ndriçon mendjen me urtësi dhe e forcon trupin me qetësi.
Të dashur vëllezër dhe motra!
Në një botë ku shumë njerëz vuajnë nga stresi, ankthi dhe boshllëku shpirtëror, kthimi tek besimi dhe tek përmendja e Allahut mbetet një nga rrugët më të sigurta për ta ringjallur shpirtin dhe për ta rikthyer njeriun në harmoninë e vërtetë me vetveten dhe me Krijuesin e tij.