Mirësevjen, o muaj i mëshirës, që troket lehtë në zemrat tona dhe i zgjon ato me dritën tënde të bekuar. Ti vjen si një frymë shprese pas lodhjes, si një dritë që ndriçon errësirat e shpirtit. Me ardhjen tënde, zemrat zbuten, lotët kthehen në lutje dhe shpresa rilind në çdo besimtar.

O muaj i shenjtë i Ramazanit, ti na mëson durimin në heshtje dhe dashurinë në veprim. Agjërimi nuk është vetëm ndalim nga ushqimi e pija, por një pastrim i shpirtit, një betim për t’u bërë më të mirë. Në çdo orë të ditës tënde, ne ndiejmë urinë, por edhe mëshirën; ndiejmë lodhjen, por edhe forcën që buron nga besimi.

Netët e tua janë si një përqafim i qetë qiellor. Lutjet ngrihen drejt qiellit me shpresë, ndërsa zemrat dridhen nga përulësia. Sofrat mbushen jo vetëm me ushqim, por me dashuri, falje dhe bashkim familjar. Çdo buzëqeshje, çdo dorë e zgjatur për bamirësi, bëhet dëshmi e dritës që ti sjell në jetët tona.

Qëndro me ne, o muaj i mëshirës, dhe na mëso të falim ashtu siç kërkojmë të falemi. Na mbush me paqe, me butësi dhe me besim të palëkundur.

 

 Çfarë është Agjërimi i Muajit të Ramazanit?

 

Profeti Muhammed (s.a.a.s), i cili në hyrje të çdo muaji të Ramazanit, njerëzit i përgatiste me këto fjalë të bukura: “O njerëz! Muaji i Zotit po vjen drejt jush i shoqëruar me begati, mëshirë dhe falje. Muaji më i mirë pranë Zotit, ditët dhe netët e të cilit janë më të mirat dhe çastet e tij janë çastet më të mira. Ky është muaji ku jeni ftuar në gostinë qiellore dhe jeni vendosur përballë mëshirës dhe fisnikërisë Hyjnore. Në këtë muaj, saherë që t’i drejtoheni Zotit, Zoti i pranon lutjet tuaja. Në këtë muaj, ndihmoni të varfërit dhe nevojtarët, respektoni pleqtë, bëhuni të mëshirshëm me fëmijët dhe vizitoni të afërmit. O njerëz, cili prej jush e përmirëson moralin e tij në këtë muaj, në atë ditë kur këmbët dridhen mbi urën e “Siratit”, do ta kalojë shumë lehtë atë urë.

Atëherë, me zemër të pastër dhe me sinqeritet të plotë, kërkoni nga Zoti që tu mundësojë të agjëroni dhe të lexoni Kur’an gjatë këtij muaji, sepse fatkeq dhe i mjerë është ai person i cili në këtë muaj përplot me begati privohet nga mëshira Hyjnore”.

“O besimtarë! Ju është urdhëruar agjërimi, ashtu si u ishte urdhëruar atyre para jush, që të mund të ruheni nga të këqijat.”

“Agjërimi zgjat disa ditë, por, nëse ndonjëri prej jush është I sëmurë ose duke udhëtuar, le të agjërojë aq ditë sa i ka prishur në ditët e tjera pas. Ata që kanë vështirësi për të agjëruar, duhet të ushqejnë si shpagim nga një të varfër për çdo ditë agjërimi. E, nëse ndonjëri jep më shumë se kaq, kjo është edhe më mirë për të. Por, agjërimi juaj është më i dobishëm, në qoftë se e dini.” (Sure Bekare, ajetet 182-183)

 

Çdo vit, në muajin e nëntë hënor të kalendarit islamik, myslimanët në mbarë botën përmbahen nga ushqimi, pijet, fjalët e kota dhe disa veprime të tjera nga para lindjes së diellit deri pas perëndimit të tij.

Në këtë botë përplot trazira, njeriu më shumë se kurrë ka nevojë për tu çliruar nga monotonia, të merret pak me veten dhe të mendojë për qëllimet e krijimit. Të gjithë e dimë se njeriu, përveç nevojave materiale, ka edhe nevoja dhe kërkesa të shumta shpirtërore.

Nëse këto nevoja lihen në harresë, njeriu pëson dëm të pakompensueshëm. Njëri prej qëllimeve të agjërimit në muajin e bekuar të Ramazanit është që njeriu të çlirohet nga tufani i jetës shpirtërore. Muaji i Ramazanit na mëson se si të qëndrojnë përballë veprave të cilat na udhëzojnë drejt rrugës së gabuar. Ky muaj i shtrenjtë me të gjithë potencialin që ka, njeriut i mundëson që në çdo vend të ndjejë prezencën e Zotit.

Në këtë muaj të bekuar, shpirti i njeriut pastrohet në burimin e kthjellët të mëshirës Hyjnore. Në këtë rast, njeriut i lind një kënaqësi të cilën nuk dëshiron ta ndërrojë me asnjë kënaqësi tjetër në këtë jetë.

Nga Profeti i Zotit, pyetën se cilët janë veprat më të mira në këtë muaj? Tha: “Puna më e mirë është ruajtja nga gjërat që ka ndaluar Zoti. Pra, njeriu të mos e bëjë atë që e ka ndaluar Zoti”.

Agjërimi i Muajit të Ramazanit nuk është vetëm një përmbajtje fizike nga ushqimi dhe pijet, por një disiplinë e thellë shpirtërore që e rikthen njeriun tek vetëdija e tij më e pastër. Ai është një shkollë e vetëkontrollit, ku besimtari mëson të frenojë epshet, të kontrollojë gjuhën, të pastrojë mendimin dhe të edukojë zemrën. Në heshtjen e stomakut që nuk kërkon, zgjohet ndërgjegjja që flet; në etjen e trupit, forcohet etja për drejtësi, për devotshmëri dhe për afërsi me Zotin.

Agjërimi e bën njeriun të ndiejë realisht gjendjen e të varfërve dhe nevojtarëve. Kur njeriu përjeton urinë dhe etjen, ai kupton më thellë dhimbjen e atyre që jetojnë çdo ditë me mungesë. Kështu, agjërimi nuk është vetëm një adhurim individual, por një urë solidariteti shoqëror. Ai e zbut zemrën, e thyen mendjemadhësinë dhe e ushqen shpirtin me mëshirë.

Në thelbin e tij, agjërimi është një akt i sinqertë adhurimi që e forcon lidhjen midis robit dhe Krijuesit. Ndryshe nga shumë adhurime të tjera që shihen nga të tjerët, agjërimi është një sekret midis njeriut dhe Zotit. Vetëm Ai e di nëse robi e ka ruajtur agjërimin e tij me përkushtim të plotë apo jo. Kjo e rrit ndjenjën e përgjegjësisë dhe e pastron nijetin, duke e bërë veprën më të pastër dhe më të pranueshme.

Muaji i Ramazanit është gjithashtu muaj i Kur’anit. Në këtë muaj zbriti Fjala Hyjnore si udhëzim për njerëzimin. Leximi dhe meditimi mbi ajetet e Kur’anit gjatë agjërimit e ndriçon zemrën dhe e forcon besimin. Kur besimtari e shoqëron agjërimin me lexim, reflektim dhe lutje, ai përjeton një transformim të brendshëm që tejkalon dimensionin fizik të përmbajtjes.

Agjërimi na mëson durimin. Çdo ditë e Ramazanit është një ushtrim i vazhdueshëm i sabrit. Njeriu përballet me lodhjen, me etjen, me tundimet e përditshme, por për hir të Zotit ai i përmbahet urdhrit. Ky durim i kultivuar në Ramazan bëhet më pas një forcë që e shoqëron gjatë gjithë vitit në përballjen me sprovat e jetës.

Agjërimi i Muajit të Ramazanit është një mundësi e artë për ringjallje shpirtërore. Ai është një thirrje për pendim, për rishikim të veprave dhe për fillim të ri. Ai i jep njeriut mundësinë të pastrojë të kaluarën me lot pendimi dhe të ndërtojë të ardhmen me vendosmëri dhe besim. Kush e shfrytëzon këtë muaj me sinqeritet, del prej tij i lehtësuar, i ndriçuar dhe më pranë mëshirës së Pakufishme Hyjnore.

 

• Çfarë përfshin agjërimi i muajit të Ramazanit?

 

Në mënyrë të shkurtër, agjërimi përfshin përmbajtjen nga të gjitha ushqimet, pijet, fjalët e kota dhe marrëdhëniet seksuale për çiftet e martuara, nga koha para agimit kur qielli bëhet aq i ndritshëm sa të dallosh një fije të zezë nga një e bardhë në horizont, deri pas perëndimit të diellit, kur skuqja largohet nga gjysma lindore e qiellit.

Disa njerëz nuk mund të agjërojnë për shkak të moshës, shëndetit, kushteve të shtatzënisë, etj., dhe në vend të kësaj japin bamirësi ose e kompensojnë më vonë ditët e humbura.

 

Megjithatë, fryma e vërtetë e agjërimit të muajit të Ramazanit është më shumë sesa thjesht përmbajtja nga disa gjëra. Është një kohë përpjekjeje të vazhdueshme dhe të shtuar për përsosmëri shpirtërore.

“Etja dhe uria që përjetoni, ndjeni dhe përballoni, janë që të sjellin ndër mend ashpërsinë dhe vështirësinë e thatësisë dhe urisë që do të mbizotërojë në Ditën e Gjykimit.”

 

Në këtë muaj:

• Jepni lëmoshë të varfërve dhe nevojtarëve.
• Trajtoni me respekt prindërit dhe të moshuarit.
• Jini të sjellshëm dhe të dashur me fëmijët dhe të rinjtë.
• Kujdesuni për të afërmit tuaj.
• Mos u jepni pas fjalëve të kota apo shpifjeve.
• Mbyllni sytë për atë që nuk është e hijshme për t’u parë.
• Mbyllni veshët për atë që është shpifëse apo e dëmshme për t’u dëgjuar.
• Jini të mëshirshëm, të butë dhe të kujdesshëm ndaj jetimëve, që edhe pas jush fëmijët tuaj të trajtohen njësoj nga të tjerët.
• Kthehuni me pendim tek Zoti dhe kërkoni afërsinë e Tij.

 

Përveç agjërimit dhe përpjekjes për moral të shkëlqyer, myslimanët duhet t’i përkushtohen sa më shumë lutjes dhe adhurimit të Zotit të vetëm gjatë këtij muaji. Në disa net të Ramazanit, myslimanët qëndrojnë zgjuar gjithë natën në lutje në përkujtim të Zotit dhe në leximin e rreshtave te bekuara të Kur’anit.

Muaji i Ramazanit nuk është thjesht një periudhë kalimtare në kalendar, por një udhëtim i thellë drejt brendësisë së shpirtit. Ai vjen si një mëshirë që troket në derën e zemrës sonë dhe na fton të zgjohemi nga pakujdesia, të pastrojmë plagët e së kaluarës dhe të rindërtojmë lidhjen tonë me Zotin me sinqeritet të plotë.

 

Të dashur vëllezër dhe motra!

 

Çdo agim i tij është një mundësi e re, çdo iftar një dëshmi falënderimi, çdo lutje një hap më afër dritës.

Le të mos e lëmë këtë muaj të largohet pa lënë gjurmë në ne. Le të dalim prej tij me zemra më të buta, me gjuhë më të pastra, me sy që lotojnë nga frika dhe dashuria për Zotin, dhe me duar që shtrihen për të ndihmuar të tjerët.

 

Sepse i bekuar është ai që e përjeton Muajin e Ramazanit si një rilindje, dhe i fituar është ai që pas tij vazhdon të jetojë me shpirtin e tij. Nëse ky muaj na ka afruar qoftë edhe një hap më pranë mëshirës Hyjnore, atëherë ai hap është fillimi i shpëtimit tonë.

 

Të mos harrojmë se Muaji i bekuar i Ramazanit është rasti më i mirë për kultivimin e gonxhes së besimit në tokën e ekzistencës tonë. Lusim Zotin Fuqiplotë që të na falë dhe forcojë besimin në zemrat dhe shpirtin tonë.